เดินสามก้าวถอยสองก้าว ประเดี๋ยวหมุนขวา ประเดี๋ยวแฉลบเล็กน้อยเหมือนเจ้าล่าเยวี่ย
เขามิได้ทำอะไรเป็นพิเศษเลย หากแต่เดินไปเฉยๆ
เดินไปบนทางขึ้นเขาสองก้าว เขาก็พบกับเจตน์กระบี่สายหนึ่ง
เสียงเพล้งดังขึ้น ทั้งชัดเจนและกังวาน บนชุดขาวมีรอยขาด
เขาก้าวไปข้างหน้าต่อ มิได้หยุดชะงักแม้เพียงน้อย ราวกับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
ขณะที่ก้าวไปบนทางขึ้นเขา ฝีเท้าของเขาเร็วขึ้นทุกขณะ เจตน์กระบี่ที่พบเจอยิ่งทวีจำนวนมากขึ้น เสียงที่ดังชัดเจนก็ยิ่งเร่งเร้ามากขึ้น
เพล้งๆๆๆ! เหมือนพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมา แล้วก็เหมือนสายธนูจำนวนนับไม่ถ้วนที่ขาดผึง แล้วก็เหมือนกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนที่ปะทะเข้าด้วยกัน
เสียงกระบี่ดังขึ้นไม่ขาดสาย พื้นที่ที่ถูกข่ายพลังกระบี่กั้นเอาไว้ถูกฝืนเปิดออก เสียงดังสะท้อนไปทั่วทั้งหน้าผา แล้วก็ไม่สามารถดังออกไปด้านนอกได้ เสียงสะท้อนค่อยๆ ผสมเข้าด้วยกัน จนยิ่งทุ้มต่ำขึ้น ยิ่งน่ากลัวขึ้น คล้ายเสียงฟ้าคำรามที่กวาดผ่านทางขึ้นเขาอย่างไม่หยุดย่อน
หากในเวลานี้มีคนอยู่บนทางขึ้นเขา เกรงว่าคงจะถูกเสียงกระบี่นับพันนับหมื่นที่รวมกันเป็นเหมือนเสียงฟ้าคำราม สั่นสะเทือนจนสูญเสียการได้ยินแน่
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้ตื่นขึ้นมา สีหน้านางแดงเรื่อ หลับอย่างสบาย ดูเหมือนจิ๋งจิ่วจะปกป้องนางได้ดีมาก
……
……
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ท้องฟ้ายังคงมืดมิด แสงแรกของวันยังมาไม่ถึง
ปลายยอดเขาเสินม่ออยู่ตรงหน้า
บริเวณระหว่างยอดเขาและหน
