ึ้นสู่ยอดเขาอันตรายยิ่งนัก อย่าว่าแต่เจ้าที่เป็นเพียงศิษย์ธรรมดาที่ยังอยู่ในขั้นสมความนึกคิดเลย กระทั่งเหล่าอาจารย์อาที่อยู่ในขั้นคเนจรก็ยังมีโอกาสริบหรี่ที่จะรอดออกมาได้ เช่นนี้แล้วเจ้ายังจะไปอีกงั้นหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ในเมื่อข้าต้องการสืบทอดกระบี่ของปรมาจารย์อา แล้วข้าจะกลัวได้อย่างไร?”
กระบี่ของยอดเขาเสินม่อนามมิคำนึง ใช้เคล็ดกระบี่เก้ามรณา
หมายถึงตายเก้าครั้งมิเสียใจ
หยวนฉีจิงนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นกล่าวว่า “ดีๆๆ”
คำว่าดีสามคำนี้เขาพูดโดยไร้ซึ่งความรู้สึก มิรู้ว่าเป็นการชมเชยในความกล้าของเจ้าล่าเยวี่ย หรือมิรู้ว่าจะพูดอะไร
“ที่แท้…เจ้าก็เป็นศิษย์ที่อาจารย์อาคนเล็กเลือกเอาไว้ อายุเพียงเท่านี้กลับมีความกล้าขนาดนี้ มิเสียทีที่เป็นคนที่อาจารย์อาคนเล็กเลือกมา ข้าอนุญาตเจ้า”
ในน้ำเสียงของเจ้าสำนักชิงซานเต็มไปด้วยความรู้สึกทอดถอนใจและหวนคิดถึงความหลัง และยังมีความรู้สึกชื่นชม
น้ำเสียงของหยวนฉีจิงยังคงเยือกเย็น “หากเจ้าล้มเหลมและรอดตายกลับมาได้ ภายในสามปีห้ามมิให้สืบทอดกระบี่ เจ้ายังต้องมาบำเพ็ญเพียรด้วยตัวเองอยู่ที่ข้างลำธาร เข้าใจหรือไม่?”
การลงโทษนี้ดูเหมือนธรรมดา แต่ความจริงแล้วกลับหนักหนาสาหัสยิ่งนัก
ในเวลาสามปีไม่สามารถสัมผัสกับเคล็ดกระบี่อันลึกซึ้งที่แท้จริงได้ ทั้งยังไม่มีอาจารย์คอยชี้แนะ ต่อให้เจ้าล่าเยวี่ยจะเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด แต่การบำเพ็ญเพียรของนางก็จะลำ
