กๆ ทุบไปบนร่างกายเด็กหนุ่มแซ่หยวนที่มาจากจังหวัดเล่อหลาง เด็กหนุ่มแซ่หยวนเจ็บปวด แต่กลับมิกล้าส่งเสียง ดูน่าสงสารยิ่งนัก
การโต้เถียงมิอาจดำเนินต่อไปแบบนี้ได้ ตอนนี้อำนาจในการเลือกอยู่ในมือจิ๋งจิ่ว
“จิ๋งจิ่ว เจ้าเลือกยอดเขาไหน?”
ผู้อาวุโสจากยอดเขาซื่อเยวี่ยที่ดำเนินงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนมองเขาด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งพลางถาม จากนั้นก้มศีรษะเล็กน้อย แล้วใช้เสียงกระซิบกระซาบที่มีเพียงตนเองและจิ๋งจิ่วเท่านั้นที่ได้ยินกล่าวว่า “บอกตามตรง ยอดเขาซื่อเยวี่ยของข้าสิ่งอื่นไม่มี แต่ยาวิเศษผลไม้วิญญาณนั้นเรียกได้ว่ามีให้กินไม่หมดไม่สิ้น เจ้ายอดเขาเองก็มีของบางสิ่งที่กระทั่งเจ้าสำนักก็ยังเอามาไม่ได้ สิ่งเหล่านี้พวกข้าสามารถให้เจ้าได้”
จิ๋งจิ่วยิ้ม
เมื่อครั้งที่เขาคาดคะเนคำนวณอยู่ในหมู่บ้านก่อนหน้านี้ แผนการของเขาคือเข้าไปยังยอดเขาปี้หู แต่ตอนนี้เหลยพั่วอวิ๋นได้ตายไปแล้ว เขาไปยอดเขาปี้หูก็มิได้มีประโยชน์เท่าไร
เหมยหลี่ค่อนข้างเอาใจใส่เขา อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังแสดงความตั้งใจจะให้เขาเป็นผู้สืบทอดกระบี่ แต่เป็นเพราะเหตุผลบางอย่าง ทำให้เขามิว่าอย่างไรก็ไม่มีวันไปยอดเขาชิงหรงเด็ดขาด
การบำเพ็ญเพียรของยอดเขาซีไหลคือการพบปะผู้คน แต่เขามิชื่นชอบการพบปะผู้คน
การบำเพ็ญเพียรของยอดเขาอวิ๋นสิงคือการพบปะกระบี่ แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่มีความจำเป็น
ความกดดันในการบำเพ็ญเพียรของยอดเขาซื่อเยวี่ยค่อนข้างน้อย การใช้ชีวิตค่อนข้าง
