สงบนิ่ง
กู้ชิงเป็นเด็กติดตามของเขามาหลายปี อันที่จริงแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาคล้ายครึ่งศิษย์ครึ่งอาจารย์ เขารู้ดีว่าความสามารถและสภาวะของกู้ชิงเป็นอย่างไร
เดิมเขาคิดจะใช้กู้ชิงมากำราบความฮึกเหิมของเจ้าล่าเยวี่ย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจิ๋งจิ่วกลับก้าวออกมาก่อน อีกทั้งกู้หานก็แสดงความต้องการนี้ออกมา
เขาทราบถึงความรู้สึกของกู้หาน จึ่งมิได้ห้ามปราม
ส่วนผลของการประลองกระบี่ครั้งนี้ ย่อมไม่มีอะไรผิดคาดแน่นอน
กู้หานจ้องมองจิ๋งจิ่วที่อยู่ด้านล่าง มุมปากมีรอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นมา
เมื่อหนึ่งปีก่อนตอนที่เจอจิ๋งจิ่วครั้งแรกตรงด้านล่างยอดเขากระบี่ เขาก็รู้สึกมิชื่นชอบอีกฝ่าย เนื่องเพราะหลิ่วสือซุ่ย และเพราะเหตุผลอะไรบางอย่างที่อธิบายได้ไม่ชัดเจน
หม่าหวาหัวเราะหึหึพลางกล่าว “หยกมิเจียระไน ก็หาประโยชน์อันใดมิได้ หวังว่าในตอนที่ศิษย์น้องจิ๋งค้นพบเส้นทางที่ถูกต้อง เขาจะเข้าใจความหวังดีของศิษย์พี่”
……
……
ในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน เหล่าศิษย์สามารถแสดงความสามารถในการขี่กระบี่ที่ตนเองถนัดที่สุดออกมา แต่ในตอนที่มีคนมาขอท้าสู้ ทางที่ดีที่สุดอย่าได้ปฏิเสธ
วิถีการฝึกกระบี่ของสำนักชิงซาน ดูแคลนการหลบหลีกการต่อสู้เช่นนี้ยิ่งนัก
ดังนั้นในตอนที่หลินอิงเหลียงออกมาท้าทายหลิ่วสือซุ่ย จึงไม่มีอาจารย์คนไหนคิดว่ามันไม่ถูกต้อง หลิ่วสือซุ่ยเองก็ตอบรับคำท้าอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่ทุกคนต่างรู้ว่าจิ๋งจิ่วแตกต่างจากศิษย์ธรรมดาทั่
