วไป ใครจะรู้บ้างว่าคนเกียจคร้านอย่างเขาจะแสดงปฏิกิริยาออกมาอย่างไร
ศิษย์ที่มาจากศาลาหนานซงอย่างเซวียหย่งเกอและศิษย์น้องอวี้ชิงเองก็เหมือนกัน ศิษย์หลายๆ คนต่างกำลังคิดว่าเขาจะพูดอะไรแปลกประหลาดอย่าง ‘ข้าไม่สู้กับเจ้า’ ออกมาหรือเปล่า
สาเหตุที่เหล่าลูกศิษย์คิดเช่นนี้ นอกจากเป็นเพราะนิสัยของจิ๋งจิ่วแล้ว ยังเป็นเพราะมองไม่เห็นความหวังที่จิ๋งจิ่วจะเอาชนะได้แม้แต่น้อย
ต่อให้จิ๋งจิ่วบรรลุสภาวะขั้นตั้งมั่นจนบริบูรณ์ แล้วจะไปเอาชนะคู่ต่อสู้ที่เป็นอัจฉริยะที่บรรลุสภาวะขั้นสมความนึกคิดไปก่อนล่วงหน้าได้อย่างไร?
ระยะห่างหลายสิบจ้าง กระบี่ของเจ้ามิอาจแตะต้องได้แม้กระทั่งร่างกายของอีกฝ่าย แล้วจะเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างไร?
ในเมื่อต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย เช่นนั้นการยอมแพ้ย่อมต้องเป็นทางเลือกที่มีความเป็นไปได้ แม้นจะขายหน้าก็ตาม
“เชิญ”
กู้ชิงประกบสองมือคาระ กระบี่บินพุ่งออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า ทำการคำนับกระบี่
จิ๋งจิ่วกล่าว “ได้”
เขามิได้ยอมแพ้
บริเวณหน้าผาและริมลำธารตกอยู่ในความวุ่นวายเล็กน้อย
มีคนรู้สึกน่าเสียดาย มีคนรู้สึกพึงพอใจ และมีคนถอนใจ
มีหลายคนคิดว่าภาพที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ คงต้องน่าอับอายยิ่งนัก
ศิษย์น้องอวี้ชิงเอามือกุมใบหน้า ชายหนุ่มแซ่หยวนของจังหวัดเล่อหลางกล่าวปลอบโยนนางด้วยเสียงแผ่วเบา
“นี่คือการขัดเกลาที่ว่าอย่างนั้นหรือ? หรือพวกเจ้าเพียงแค่ต้องการทำให้เขาอับอาย?
