”
เจ้าล่าเยวี่ยเงยหน้ามองบนหน้าผา
เหล่าลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างยืนอยู่ตรงนั้น
นางย่อมต้องคิดถึงตอนที่สู้กับอาจารย์อาจั่วแห่งยอดเขาปี้หูในชั้นเมฆบนยอดเขากระบี่คืนนั้น
ความแตกต่างของสภาวะมิอาจชดเชยได้ด้วยพรสวรรค์และวิธีการ
ต่อให้จิ๋งจิ่วแอบซ่อนอาวุธวิเศษที่สามารถปกป้องคุ้มครองร่างกายได้เอาไว้เหมือนอย่างนาง แต่เขาจะใช้มันออกมาต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้นหากคืนนั้นไม่มีความช่วยเหลือของจิ๋งจิ่ว นางคงจะตายภายใต้คมกระบี่ของอาจารย์อาจั่วไปแล้ว
ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้ กู้ชิงพลันชิงลงมือ
ก็เหมือนกับลูกศิษย์ที่ออกมาแสดงฝีมือก่อนหน้านี้ การออกกระบี่ของเขาเรียบง่ายยิ่งนัก
ในระหว่างที่แขนเสื้อโบกสะบัด ลำแสงกระบี่ปรากฏออกมา จากนั้นพลันหยุดชะงัก
บนผิวน้ำมีเส้นสีเทาปรากฏขึ้นมาเส้นหนึ่ง
กระบี่บินที่ดูมีความเก่าแก่เล่มนั้น แค่พริบตาก็พุ่งออกไปหลายสิบจ้าง ความเร็วและพลังมิได้ลดน้อยลง มันพุ่งตรงไปยังใบหน้าของจิ๋งจิ่ว
ดวงตาของเจ้าล่าเยวี่ยหดเล็กลง
กู้ชิงมิเพียงแต่จะบรรลุเข้าสู่ขั้นสมความนึกคิด แต่ยังบรรลุจนใกล้จะบริบูรณ์แล้วด้วย ใกล้เคียงกับสภาวะที่แท้จริงของนาง
ในตอนที่กระบี่บินของกู้ชิงมาถึงด้านหน้าของจิ๋งจิ่ว เขายังคงมิขยับ ดูคล้ายตกใจกลัวจนเลอะเลือน
นี่ย่อมมิใช่เหตุผลที่แท้จริง ทุกคนต่างรู้ดี นั่นเป็นเพราะกระบี่ของกู้ชิงรวดเร็วเกินไป รวดเร็วจนลูกศิษย์ธรรมดามิสามารถทำการ
