“ข้าไม่รู้ว่าคืนนั้นเจ้าสังหารเขาได้อย่างไร แต่ข้ารู้ว่าปราณกระบี่ของเจ้าเปี่ยมไปด้วยพลัง บางทีอาจจะมิได้ด้อยไปกว่าข้าเลยด้วยซ้ำ”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา กล่าวว่า “ข้าไม่เข้าใจว่าคนเกียจคร้านเยี่ยงเจ้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร”
นับตั้งแต่ที่รู้เรื่องราว หรือเรียกได้ว่าตั้งแต่เกิดมา นางก็สัมผัสและเตรียมตัวเพื่อการบำเพ็ญเพียรอยู่ภายใต้การจับตามองของสำนักชิงซานมาโดยตลอด
ทุกรุ่งเช้าเมื่อลืมตาขึ้นมา นางก็จะเริ่มฝึกร่างกาย ทำสมาธิ จนเข้ามายังสำนักชิงซานก็เริ่มฝึกกระบี่ ไม่เคยแอบเกียจคร้านเลยแม้เพียงครู่เดียว
เรียกได้ว่าทุกการหายใจของนาง ล้วนแต่กำลังบำเพ็ญเพียร
นางเคยได้ยินเรื่องราวของจิ๋งจิ่ว ทราบว่าเขาขึ้นชื่อเรื่องความเกียจคร้าน แต่หลังเกิดเหตุการณ์บนยอดเขาคืนนั้น นางก็คิดว่านี่เป็นข่าวลือที่เป็นเท็จ
จนกระทั่งได้มาเห็นด้วยตาตัวเองสองครั้งนี้ นางจึงได้พบว่าเขาเป็นคนเกียจคร้านจริง
นางไม่เคยพบเห็นคนที่เกียจคร้านเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยพบเห็นคนที่ทำให้พรสวรรค์ของตนเองต้องสูญเปล่าเช่นนี้มาก่อน
สิ่งที่นางยิ่งไม่เข้าใจก็คือ คนที่เกียจคร้านเช่นนี้ เหตุใดจึงสามารถบำเพ็ญเพียรจนมีปราณกระบี่ที่เปี่ยมไปด้วยพลังขนาดนี้ได้
นางใคร่รู้คำตอบของคำถามนี้ ใคร่รู้มากกว่าสถานะที่แท้จริงของจิ๋งจิ่วเสียอีก
“เจ้ารู้ว่าหรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงมาเรียนกระบี่ที่สำนักชิงซาน?”
จิ๋งจิ่วมองดูนางพล่างกล่าว “เพราะที่นี่มิเคยสนใจว่าลูกศ
