เนิด เป็นอัจฉริยะแห่งวิถีกระบี่ เป็นที่โปรดปรานของสำนักชิงซาน นับแต่ถือกำเนิดขึ้นมา ก็มีสายตาจำนวนนับไม่ถ้วนคอยจับจ้องอยู่ หลังเข้ามาในสำนัก นางก็เลือกวิธีการฝึกฝนที่อันตรายอย่างเจตน์กระบี่หลอมกายา บางทีมันอาจจะเกี่ยวกับวิชานี้ เพราะแบบนั้นนางจึงสามารถหลบซ่อนอยู่ในส่วนลึกของชั้นเมฆบนยอดเขากระบี่ มิถูกใครพบเห็น
นางนิ่งเงียบมิเอ่ยวาจา ดูดื้อรั้นดึงดัน
จิ๋งจิ่วยกมือขึ้น ลูบผมของนาง
เจ้าล่าเยวี่ยเลิกคิ้ว ถลึงตามองเขา จิตสังหารพวยพุ่ง
จิ๋งจิ่วดึงมือกลับ สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน กล่าวว่า “เจ้าควรไปล้างผมและบำเพ็ญเพียรก็พอ มิจำเป็นต้องทำตนเองจนมีสภาพเช่นนี้”
เจ้าล่าเยวี่ยสะบัดศีรษะแรงๆ เศษฝุ่นร่วงตกลงมา ดูคล้ายสุนัขที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังจากออกไปเที่ยวเตร่ข้างนอกมาทั้งวัน
“ข้าลืมไปแล้ว”
พูดจบประโยคนี้ นางพลันขี่กระบี่บินไปยังถ้ำของตนที่อยู่ด้านบนของหน้าผา
จิ๋งจิ่วรู้สึกตนเองคล้ายจะลืมอะไรบางอย่างไปเช่นเดียวกัน
ผ่านไปไม่นาน เจ้าล่าเยวี่ยกลับมาใหม่ นางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ผมสั้นสีดำยังมีน้ำหยด
ถ้ำที่นางอาศัยอยู่ย่อมต้องดีกว่าถ้ำของศิษย์ธรรมดาทั่วไป ตำแหน่งก็อยู่ด้านบนสุดของหน้าผา แต่กลับมีน้ำพุร้อนที่เหล่าอาจารย์เซียนนำมาให้จากยอดเขาซีไหล
จิ๋งจิ่วมองดูผมของนาง
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ปราณกระบี่ใช้ปลิดชีพคน จะมาใช้กับเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร”
จิ๋งจิ่วคิดอยากจะกล่าวอะไร ทันใดนั้นพลันหันไปมองท้องฟ้าท
