่เล่มนั้นมีเสียงดังขึ้นมาไม่หยุด
ก้อนหินที่อยู่บนพื้นที่เนินเขาตรงนั้นถูกสั่นสะเทือนจนลอยขึ้นมาจากพื้น กระเด็นกระดอนไปมาราวกับสิ่งมีชีวิต
การสั่นสะเทือนอันน่าหวาดกลัวแผ่กระจายมาถึงธารสี่เจี้ยน น้ำในลำธารเดือดพล่าน พุ่งชนหน้าผาจนกระเซ็นซ่าน ไม่รู้ว่ามีปลามากน้อยเท่าไรที่ถูกแรงสั่นสะเทือนกระแทกจนตายทั้งเป็น
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดการต่อสู้ก็หยุดลง กระบี่เหล็กสงบนิ่ง ดูคล้ายแผ่นเหล็กจริงๆ
ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นที่ถูกกระบี่เหล็กครอบเอาไว้เป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง
ปลาที่ตายไปจำนวนนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ดูคล้ายเหรียญเงินที่พ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองเจาเกอโปรยลงไปในแม่น้ำ
หน้าผาที่ถูกกระบี่คุ้มคลั่งเล่มนั้นฟันขาดค่อยๆ ไหลร่วงลงไปในแม่น้ำ ก่อเกิดเป็นคลื่นยักษ์จำนวนนับไม่ถ้วน และทำให้เกิดเสียงถอนหายใจไม่รู้มากน้อยเท่าไร
“นี่คือพลังของสภาวะขั้นแหวกทะเลงั้นหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยที่มองดูภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกฟากนึงกล่าวออกมา
จิ๋งจิ่วเดินมาข้างกายนาง กล่าวว่า “หยวนฉีจิงมิได้ลงมือด้วยตนเองมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ข้าคิดว่าเขาคงจะบรรลุขั้นแหวกทะเลจนบริบูรณ์ และเข้าสู่ขั้นทะลวงสวรรค์ไปแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา
หากคำพูดนี้เป็นความจริง สำนักชิงซานก็จะมียอดคนที่บรรลุขั้นทะลวงสวรรค์เพิ่มอีกคน นี่จะต้องสั่นสะเทือนไปทั้งแผ่นดินแน่
แต่จิ๋งจิ่วรู้ได้อย่างไร? แล้วเหตุใดเขาต้องบอกตนเอง?
…………………………………
