อกมา จากนั้นตะโกนว่า “เป็นไปได้อย่างไร!”
จากนั้นเขาคิดว่ามีบางอย่างแปลกๆ คล้ายเมื่อครั้งที่อยู่ที่ศาลาหนานซง ตนเองก็เคยมีความรู้สึกแบบเดียวกันนี้
ข่าวนี้ทำให้กระทั่งเหล่าอาจารย์เซียนที่สอนอยู่ในศาลาสี่เจี้ยนอย่างเหมยหลี่พากันตกใจ
อาจารย์อาแห่งยอดเขาชิงหรงผู้นี้และหลินอู๋จือต่างมีความคาดหวังในตัวจิ๋งจิ่วอย่างล้ำลึก แต่พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าจิ๋งจิ่วจะมีชื่อเสียงรวดเร็วขนาดนี้
ตรงหน้าผาที่อยู่ปลายสุดของลำธาร เจ้าอ้วนหม่าหวายื่นผ้าฝ้ายให้แก่หลิ่วสือซุ่ยที่ทั้งตัวเปียกโชก สายตามองดูเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม กล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่? คุณชายของเจ้าคนนั้นมีชื่อเสียงอีกแล้ว”
มือที่กำลังเช็ดหน้าของหลิ่วสือซุ่ยหยุดชะงัก เขานิ่งเงียบไปครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา พลางถามอย่างวิตกังวลว่า “ทำไมหรือ?”
“เจ้าล่าเยวี่ยเสร็จสิ้นการฝึกฝนบนยอดเขากระบี่ และกลับมายังธารสี่เจี้ยนแล้ว”
หม่าหวากล่าวอย่างทอดถอนใจ “ดูเหมือนว่า นางจะสำเร็จวิชาเจตน์กระบี่หลอมกายาแล้วจริงๆ”
หลิ่วสือซุ่ยตกตะลึง
เจ้าล่าเยวี่ยเป็นต้นแบบของลูกศิษย์ธรรมดาทั้งหมด และยังเป็นต้นแบบของเขาด้วย เขามิเคยพบเจอกับศิษย์พี่ที่ผู้คนพากันร่ำลือผู้นี้มาก่อน
ศิษย์พี่เสร็จสิ้นการฝึกฝนบนยอดเขากระบี่ นี่ย่อมต้องเป็นเรื่องใหญ่ เพียงแต่เรื่องนี้…มันเกี่ยวข้องอย่างไรกับคุณชายกันล่ะ?
“ปัญหาอยู่ที่ หลังเจ้าล่าเยวี่ยลงจากยอดเขา นางมิได้ไปคารวะอาจารย์ที่ศาลาสี
