เขากระบี่ จะมีศิษย์ขั้นล้างกระบี่จำนวนที่มากได้ยินเรื่องนี้ต่างพากันออกมาดู แม้แต่ศิษย์จากยอดเขาอื่นเองก็มาดูเช่นเดียวกัน เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการที่ตัวเองขึ้นยอดเขากระบี่จะถูกคนอื่นเข้าใจผิดว่าเขาจะไปเอากระบี่
โชคดีที่เขารู้ว่านี่เป็นเวลากลางวัน จึงไม่ได้วิ่งเหมือนอย่างคืนวันนั้น หากแต่เดินขึ้นไปอย่างมั่นคง
ไม่นานเขาก็ปีนขึ้นหน้าผา ความเร็วมิเร็วนัก แต่ก็มิได้เชื่องช้า
……
……
ด้านล่างยอดเขากระบี่เงียบสงัด
เหล่าผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงพากันส่ายหัว ตะลึงลานไม่พูดไม่จา
เหล่าลูกศิษย์พากันอ้าปากค้าง ต่างคนต่างพูดอะไรไม่ออก
ตอนแรกสุดที่นี่มิได้เงียบสงัดเช่นนี้ หากแต่จะได้ยินเสียงเยาะเย้ยถากถางจิ๋งจิ่วดังขึ้นมาอยู่ตลอดเวลา
แต่ในตอนที่พวกเขามองเห็นภาพจิ๋งจิ่วเดินขึ้นไปบนยอดเขา คำพูดดูถูกเหล่านั้นถูกเสียงสูดหายใจด้วยความตกใจดังขึ้นแทนที่
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเหล่าลูกศิษย์พลันได้สติขึ้นมา เสียงซุบซิบพูดคุยดังขึ้นมิหยุด
“เขาเพิ่งขึ้นยอดเขากระบี่เป็นครั้งแรกมิใช่หรือ? เหตุใดจึงเดินได้มั่นคงขนาดนี้”
“เป็นไปได้อย่างไร? ผ่านผาปากอินทรีไปแล้ว นี่มันเกินหกร้อยจ้างไปแล้วมิใช่หรือ?”
“พวกเจ้าว่าเขายังเดินไปได้ไกลเท่าไร? เดินอีกหนึ่งร้อยจ้างหรือ?”
“คงมิใช่ว่าเขาจะเดินเข้าไปในเมฆตั้งแต่ครั้งแรกหรอกนะ!”
“ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง…ปิดบังความสามารถเอาไว้จริงด้วย แต่ได้ยินว่ากระบี่ของอาจารย์อาม่ออ
