ยู่ด้านบนสุดของยอดเขา คงเป็นไปได้ยากที่จะเอาได้”
“รีบดูเร็ว! เขาเข้าไปในเมฆแล้ว!”
“เขาเข้าไปในเมฆจริงๆ ด้วย!”
……
……
จิ๋งจิ่วมิทราบว่าการขึ้นยอดเขากระบี่ของตน จะมีผู้ชมมากมายขนาดนี้
ต่อให้รู้ เขาก็หาได้สนใจไม่ เขาเพียงแต่เดินตามจังหวะของตนเองไปเรื่อยๆ
ไม่นาน เขาก็เดินเข้าไปในเมฆ ไม่สามารถมองเห็นตัวเขาได้อีก หลงเหลือไว้ก็แต่เพียงเสียงอุทานที่ดังอยู่ด้านล่างยอดเขา และเสียงทอดถอนใจที่ฟังดูมิค่อยพอใจเท่าไร
หากเขาหยุดยืนโบกมือก่อนเข้าไปในเมฆ มันจะหล่อเหลาเพียงใดกัน?
หลินอู๋จือหมุนตัวเตรียมกลับธารสี่เจี้ยน สายตาไปสบเข้ากับอาจารย์อาเหมยหลี่
“สายตาอาจารย์อามั่วมิธรรมดาจริงด้วย”
เขามองอาจารย์เหมยหลี่พลางกล่าว “ขอโทษด้วย ดูเหมือนเด็กคนนี้ พวกเราคงต้องแย่งกันเสียแล้ว”
บนใบหน้าอันงดงามของอาจารย์อาเหมยหลี่เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก กล่าวว่า “ข้าจะพูดอีกครั้ง เจ้าลองดูใบหน้าของเด็กคนนั้น เขาย่อมต้องเข้ายอดเขาชิงหรงของพวกเรา….ศิษย์พี่มั่วอัปลักษณ์เยี่ยงนั้น เขายังมีหน้ารับเด็กคนนี้ไว้เป็นศิษย์อีกอย่างนั้นหรือ?”
……
……
เมื่อมาถึงด้านตะวันออกของยอดเขากระบี่และหาหน้าผาด้านนั้นจนพบ จิ๋งจิ่วพลันหยุดฝีเท้า
เวลานี้เป็นเวลากลางวัน สามารถมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น ถ้ำนั้นมีความลึกเพียงสามฉื่อ สามารถให้คนๆ หนึ่งเข้าไปนั่งขัดสมาธิอยู่ด้านในได้พอดี
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งอยู่ด้านใน คล้ายเมื่อสองวันก่อน
โลหิตของนางหยุดไหล ใ
