บหน้าซีดขาว ดูเหมือนอาการบาดเจ็บจะสาหัสยิ่งนัก
จิ๋งจิ่ววางตะกร้าผลไม้ที่ถืออยู่ในมือลง กล่าวว่า “กินอันนี้”
ผลไม้เหล่านี้เขาให้วานรที่อยู่บนหน้าผาเก็บมาให้ก่อนที่จะออกมาจากถ้ำ รสชาติเปรี้ยวฝาด แต่มีประโยชน์ต่อการบำรุงเลือดลมอย่างมาก
จากนั้น เขาหยิบเอายาเม็ดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะวางลงตรงหน้านาง
เจ้าล่าเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมามองเขา พลางกล่าว “ทำไมศพถึงถูกพบ?”
จิ๋งจิ่วประหลาดใจเล็กน้อย
นางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นด้านล่างยอดเขาได้อย่างไร? หากบอกว่าในยอดเขาทั้งเก้ามีคนช่วยนางอยู่ เหตุใดคนผู้นั้นถึงไม่ช่วยนางรักษาอาการบาดเจ็บ?
เจ้าล่าเยวี่ยคล้ายล่วงรู้ว่าเขากำลังคิดอันใดอยู่ จึงกล่าวว่า “ข้ามีวิธีของข้า”
จิ๋งจิ่วมิได้ซักไซร้ เพราะเขาหาได้สนใจเรื่องนี้ไม่
แต่เจ้าล่าเยวี่ยกลับจ้องมองดวงตาเขา คิดอยากจะได้คำตอบ
“ข้ามิได้ฆ่าคนมานาน เริ่มลืมเลือนไปแล้วว่าหลังจากนั้นควรทำอย่างไร”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อีกทั้งจัดการศพ มันยุ่งยากน่ะสิ…”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ดังนั้นเจ้าก็เลยโยนไว้ข้างแม่น้ำ?”
จิ๋งจิ่วถาม “ไม่อย่างนั้นล่ะ?”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกชายหนุ่มผู้นี้ช่างแปลกประหลาดนัก แปลกประหลาดกว่าตนเองเสียอีก
“เจ้าเป็นใครกันแน่”
นางย่อมต้องรู้ว่าเขาคือจิ๋งจิ่ว จิ๋งจิ่วที่รูปงามไร้ที่ติ
แต่จิ๋งจิ่วคือใครกันเล่า? เป็นสายลับที่ราชวงศ์ส่งมาอย่างนั้นหรือ?
จิ๋งจิ่วมองนาง ยิ้มเล็กน้อยพลางถาม “แล้วเจ้าล่ะ เจ้าเป็นใคร
