กัน?”
เขาย่อมต้องรู้ว่านางคือเจ้าล่าเยวี่ย เจ้าล่าเยวี่ยที่มีเพียงหนึ่งเดียว ไม่มีสอง
แต่เจ้าล่าเยวี่ยเป็นใครกันล่ะ? เป็นกองหนุนที่ถูกใครบางคนเรียกมาอย่างนั้นหรือ?
จิ๋งจิ่วมิกังวลว่าเจ้าล่าเยวี่ยจะเปิดโปงเขา
หากถูกคนพบว่านางสังหารอาจารย์อาแห่งยอดเขาปี้หู ต่อให้นางเป็นเจ้าล่าเยวี่ย นางก็ต้องมีปัญหาเช่นเดียวกัน
หากนางบอกว่าอาจารย์อาผู้นั้นคิดฆ่านาง…จะมีกี่คนที่เชื่อนาง?
ดังนั้นเรื่องนี้จึงต้องกลายเป็นความลับเท่านั้น
จิ๋งจิ่วแน่ใจแล้วว่าอาการบาดเจ็บของนางน่าจะไม่เป็นอะไรมาก จึงหมุนตัวเตรียมลงจากเขา
ทันใดนั้นเขาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงกล่าวว่า “ข้านึกออกแล้ว เมื่อก่อนข้าฆ่าคนก็ไม่เคยฝัง”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “มิกลัวถูกคนพบเข้า?”
“เหตุใดต้องกลัว?”
“กลัวถูกคนแก้แค้น กลัว…ความยุ่งยาก?”
“ถูกแก้แค้น? ตอนแรกสุดก็มีอยู่หลายครั้ง ภายหลังไม่มีผู้ใดกล้า ดังนั้นจึงมิได้ยุ่งยากอะไร”
พูดจบประโยคนี้ จิ๋งจิ่วก็เดินออกจากยอดเขากระบี่ไป
เมื่อกลับมายังด้านล่างยอดเขา และมองเห็นสายตาเสียดายของศิษย์ร่วมสำนักเหล่านั้น เขาถึงได้นึกขึ้นว่าตัวเองคล้ายจะลืมเรื่องบางเรื่องไป
……
……
การเดินทางขึ้นไปยอดเขากระบี่ของจิ๋งจิ่วได้สร้างความตื่นตะลึงให้แก่ริมฝั่งทั้งสองด้านของธารสี่เจี้ยนอย่างมาก แม้นเขาจะเอากระบี่เซียนของอาจารย์ม่อกลับมาไม่สำเร็จ แต่ภายในศาลาสี่เจี้ยนก็มิได้ยินเสียงเยาะเย้ยถากถางใดๆ อีก อย่างมากก
