……
……
ในคืนวันเดียวกัน หลิ่วสือซุ่ยไปยังถ้ำของจิ๋งจิ่ว เขาไม่ได้ไปที่นั่นนานมากแล้ว
จิ๋งจิ่วแปลกใจเล็กน้อย
ใบหน้าหลิ่วสือซุ่ยดูขาวซีด ดวงตาแดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอน
จิ๋งจิ่วนึกว่าเขากังวลเรื่องงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน จึงยื่นมือไปลูบศีรษะของเขา กล่าวว่า “เจ้าเหมาะกับยอดเขาเหลี่ยงว่างอย่างมาก พวกเขาต้องรับเจ้าอย่างแน่นอน”
หลิ่วสือซุ่ยเงยหน้า พลันถามว่า “คุณชาย…ท่านเป็นคนทำหรือเปล่า?”
จิ๋งจิ่วส่งเสียงอืม ฟังไม่ชัดว่าหางเสียงตวัดขึ้นหรือลง
หลิ่วสือซุ่ยมองเขา สายตาแข็งทื่อเล็กน้อย กล่าวว่า “คืนวันนั้น…ข้ามาท่าน แต่ท่านไม่อยู่ที่นี่”
จิ๋งจิ่วถึงได้รู้ว่าคืนวันนั้นหลิ่วสือซุ่ยมาหาตน คิดว่าคงไม่เจอตน เจอแต่เพียงป้ายกระบี่ชิ้นนั้นเป็นแน่
เขายิ้มขึ้นมา กล่าวว่า “เจ้าคิดว่าข้าสามารถฆ่าคนผู้นั้นได้?”
ลูกศิษย์ขั้นล้างกระบี่ที่ไม่มีแม้กระทั่งกระบี่ จะไปสังหารผู้ที่บรรลุสภาวะขั้นมิประจักษ์ได้อย่างไร?
ที่การสืบสวนของยอดเขาซั่งเต๋อมิได้เข้าใกล้ธารสี่เจี้ยน ก็ด้วยเหตุผลนี้
อย่าว่าแต่จิ๋งจิ่วเลย กระทั่งลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมที่บรรลุสภาวะได้ค่อนข้างสูงในห้องเรียนแรกของศาลาสี่เจี้ยน ก็ยังไม่ตกเป็นเป้าหมายสงสัย
ครั้นได้ยินคำพูดจิ๋งจิ่ว สีหน้าของหลิ่วสือซุ่ยดูสับสน
“เมื่อคืนพวกศิษย์พี่กู้บอกว่าตรงลำคอของอาจารย์อาที่ตายไปผู้นั้นเรียบลื่น มือสังหารน่าจะเป็นยอดฝีมือระดับขั้นคเนจร หรือไม่ก็ใช้สุดยอดกระบี
