่”
“ข้าจำได้ชัดเจน ท่านเคยบอกว่าสิ่งที่ท่านถนัดที่สุดก็คือ….ตัดขาด”
“คืนก่อนหน้านี้ คุณชายท่านไปที่ไหนมา?”
“คุณชาย ข้ารู้สึกกลัวจริงๆ”
จิ๋งจิ่วมองดูใบหน้าเล็กๆ ของหลิ่วสือซุ่ย
เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่าใบหน้าของหลิ่วสือซุ่ยสามารถขาวได้ถึงเพียงนี้
เขาย่อมสามารถปิดบังหลิ่วสือซุ่ยได้ เขาสามารถหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาอธิบายได้อย่างง่ายดาย เหตุใดตนเองที่มิเคยออกจากถ้ำ คืนวันนั้นกลับออกไปจากถ้ำ อย่างเช่นเขาไปผจญภัยที่ยอดเขากระบี่มา เขาไปดูพวกวานรเล่นสนุกมา…..เพราะเขาทราบดี หลิ่วสือซุ่ยเพียงแค่ต้องการเหตุผลปลอบใจจากเขาเท่านั้น
แต่มิรู้เพราะเหตุใด เขาถึงไม่ได้ทำเช่นนี้
“ใช่”
“อา?”
“คนผู้นั้น ข้าเป็นคนฆ่าเอง”
ภายในถ้ำตกอยู่ในความเงียบ สามารถได้ยินเสียงธารสี่เจี้ยนที่ไหลเอื่อยอยู่ด้านล่างหน้าผาได้อย่างชัดเจน
จากนั้นเสียงลมหายใจของหลิ่วสือซุ่ยยิ่งฟังดูก็ยิ่งว้าวุ่นขึ้นทุกขณะ
สีหน้าเขายิ่งเขาซีด
“คุณชาย…ท่าน…เป็นใคร…กันแน่?”
ที่ศาลาหนานซงเมื่อสามปีก่อน หลิ่วสือซุ่ยเคยถามคำถามนี้กับจิ๋งจิ่วแล้ว ไม่ใช่แค่เพียงครั้งเดียว
วันนี้ เขาถามมันออกมาอีกครั้ง
เขารู้ว่าจิ๋งจิ่วมีความลับ อีกทั้งจิ๋งจิ่วไม่คิดอยากข้องเกี่ยวกับยอดเขาเหลี่ยงว่าง เช่นนั้นความลับเหล่านี้อาจจะมีปัญหา
แต่ถึงอย่างไรเขาก็คาดไม่ถึงเลยว่า จิ๋งจิ่วจะ…สังหารอาจารย์ในสำนัก!
“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ เรื่องนี้เจ้าสามารถรายงานอาจารย์ได้ หรือไม่ก็…ศ
