ลาหนึ่งปีเต็ม แม้นต้องพบกับการเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่เขาก็ยังมีวิธีรับมืออยู่มากพอ
แน่นอน อาจจะเป็นเพราะเขาไม่อยากครุ่นคิดถึงปัญหานี้
เวลานี้เขากำลังคิดถึงเรื่องอีกเรื่องหนึ่งอยู่
รุ่งเช้า ดวงอาทิตย์ยังอยู่ตรงหมู่ยอดเขา เสียงธารสี่เจี้ยนดังชัดเจน
เขามองดูธารน้ำ ในใจครุ่นคิด
ในตอนที่ดวงอาทิตย์ลอยพ้นยอดเขา เขาครุ่นคิด
จนกระทั่งช่วงกลางวัน แสงอาทิตย์เจิดจ้า เขาหันหน้ากลับไปมองยอดเขาที่ถูกเมฆหมอกปกคลุมตลอดทั้งปีที่อยู่อีกฟากหนึ่ง พลางครุ่นคิด
“ไปดูหน่อยดีกว่า”
เขากล่าวพึมพำกับตัวเอง
พูดว่าจะไปดูก็ไปดู เขาออกจากถ้ำ เดินเลียบแม่น้ำสี่เจี้ยนไปทางยอดเขาแห่งนั้น
ทุกครั้งที่เขาออกมา มักจะดึงดูดสายตาและเสียงซุบซิบได้เป็นจำนวนมาก ครั้งนี้ก็มิต่างกัน
เมื่อคำนวณอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในช่วงเวลาครึ่งปีที่เขาเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาออกจากถ้ำมาปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน
คนที่เกียจคร้าน หรือพูดอีกอย่างคือเก็บตัวเองเหมือนอย่างเขา แม้นจะเป็นโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่เคยชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียวก็ยังพบเห็นได้น้อยนัก
ในตอนที่เขาเดินผ่านผาหินที่อยู่ปลายสุดของธารน้ำ แล้วเดินต่อไปทางยอดเขาทั้งเก้า สายตาที่มองมาทางเขายิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ เสียงซุบซิบพูดคุยก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
หากไปทางนั้น ก็น่าจะเป็นยอดเขากระบี่
“หรือเจ้านั่นคิดจะไปเอากระบี่?”
เหล่าลูกศิษย์ที่ยืนฝึกกระบี่บินอยู่ในแม่น้ำพากันหยุดเคลื่อนไหว
