ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
เจตน์กระบี่บนยอดเขาอวิ๋นสิงวุ่นวาย ท้องฟ้ามืดมิด กลิ่นอายเจตน์กระบี่แปรเปลี่ยนนับไม่ถ้วน แต่สิ่งเดียวที่มิเปลี่ยน…คือตัวเขา
“สู้ไม่ได้…”
จิ๋งจิ่วทอดถอนใจ
สภาวะของเขาตอนนี้ยังต่ำต้อย มิสามารถช่วยเหลืออีกฝ่ายได้ นอกเสียจากชายชุดเทาผู้นั้นจะมิเคลื่อนไหว
แต่ว่า จะมีผู้ใดยืนอยู่เฉยๆ รอให้เขายื่นมือเข้าไปบ้างเล่า?
จิ๋งจิ่วมองดูสร้อยข้อมือของตน ในใจครุ่นคิดว่ายังมีวิธีอะไรอื่นบ้าง?
เวลานี้ การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแล้ว
ผลแพ้ชนะของการต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น เรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้ที่บาดเจ็บอยู่เพียงฝ่ายเดียว
สายลมกรรโชก หมู่เมฆวุ่นวายสับสน กระบี่บินสีเทาที่ดูเรียบง่ายเล่มหนึ่ง พริบตาพุ่งข้ามระยะหนึ่งร้อยจ้างมายังด้านหน้าของหน้าผา
เสียงปะทะกันของกระบี่บินที่ฟังดูแน่นขนัดและแผ่วเบาดังขึ้นมา
บนม่านลำแสงที่เกิดขึ้นจากกระบี่สีเขียวนั้น มีประกายไฟปรากฏขึ้นมาหลายสิบจุดแทบจะในเวลาเดียวกัน
จิ๋งจิ่วมองเห็นอย่างชัดเจน ประกายไฟที่ดูคล้ายเล็กจ้อยเหล่านั้น ความจริงแล้วแอบซ่อนพลังของสายฟ้าที่มีแรงปะทะที่น่ากลัวอย่างยิ่งยวดเอาไว้
เคล็ดกระบี่แปดทิศของยอดเขาปี้หูช่างเกรี้ยวกราดรุนแรงยิ่งนัก
เพียงไม่กี่อึดใจ ม่านลำแสงที่เกิดจากกระบี่เล่มเล็กสีเขียวก็ถูกกระบี่ที่แอบซ่อนพลังสายฟ้าฉีกกระชากลงอย่างง่ายดาย
กระบี่สีเขียวเล่มเล็กตกลงบนพื้น ดูคล้ายเศษเหล็ก
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งขัดสมาธิอยู่ภายใน
