ถ้ำ มิสามารถหลบหลีกได้
เสียงทึบๆ ดังขึ้นหลายเสียง กระบี่บินสีเทาที่อยู่เรียบง่ายแทงเข้าใส่ร่างกายของนางติดต่อกันก่อนจะบินกลับไป คงเหลือไว้เพียงรูเลือดเจ็ดรู
รูเลือดเจ็ดรูนั้นแทงทะลุร่างกายของนาง โลหิตสดๆ ไหลออกมาไม่หยุด ช่างดูทารุณยิ่งนัก
เจ้าล่าเยวี่ยใบหน้าขาวซีด นั่งพิงผนังถ้ำ มุมปากหลั่งโลหิต สายตาดูเลือนราง
การโรมรันต่อสู้ของวิถีกระบี่ แต่ไหนแต่ไรมาก็ล้วนแต่เรียบง่ายและเด็ดขาดเช่นนี้ เพียงแค่พริบตาก็สามารถตัดสินแพ้ชนะ หรือกระทั่งความเป็นความตายได้
คำกล่าวที่ว่าผู้แข็งแกร่งย่อมแข็งแกร่งอยู่วันยังค่ำ ได้สะท้อนออกมาให้เห็นในการต่อสู้ระหว่างกระบี่บินอย่างชัดเจน หรืออาจจะโหดร้ายกว่าเสียด้วยซ้ำ
ฝ่ายที่มีสภาวะต่ำกว่า กระบี่ของเจ้าไม่มีวันสัมผัสถูกตัวคู่ต่อสู้ได้ แล้วจะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้อย่างไร?
“สุดท้ายเจ้ายังมีอะไรอยากจะพูดอีกหรือไม่?”
อาจารย์อาจั่วค่อยๆ สืบเท้าก้าวเข้ามายังด้านหน้าของหน้าผา จากนั้นมองดูเจ้าล่าเยวี่ยด้วยสีหน้าราบเรียบพลางกล่าว
นี่มิใช่การหยอกล้อหรือเหยียดหยามที่ผู้แข็งแกร่งกระทำต่อผู้อ่อนแอกว่าก่อนที่จะตาย
หากเขายินดี ในเวลานี้เจ้าล่าเยวี่ยคงตายไปแล้ว
เพียงแต่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเขาใคร่รู้ว่าเจ้าล่าเยวี่ยคิดอยากจะสืบเรื่องใด และสืบไปแล้วมากน้อยเท่าไร
สิ่งสำคัญที่สุดก็คือนางสืบเรื่องนี้เพราะได้รับคำสั่งจากใครมา ยอดเขาชิงหรงหรือว่ายอดเขาเทียนกวง?
คนใกล้ตาย คำพูดมักเชื่
