ในเวลากลางดึกอันเงียบสงัด ด้านล่างยอดเขาไร้ซึ่งผู้คน ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นถึงการมาของจิ๋งจิ่ว
บนแผนที่ที่อยู่ในหอเล็กๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงตำแหน่งของป้ายกระบี่มองเห็นแค่เพียงว่าป้ายกระบี่ของเจ้าล่าเยวี่ยนั้นอยู่ในส่วนลึกของชั้นเมฆที่อยู่ห่างไกลออกไป
ส่วนแผ่นป้ายกระบี่ที่เป็นของจิ๋งจิ่วยังคงนอนอยู่นิ่งๆ ตรงมุมหนึ่งของถ้ำ
วานรสามสี่ตัวปีนป่ายไปมาอยู่บนหน้าผานอกถ้ำ
จิ๋งจิ่วเดินขึ้นยอดเขากระบี่
ในยอดเขากระบี่ไร้ซึ่งต้นไม้ บนก้อนหินตรงหน้าผาล้วนแต่เต็มไปด้วยเจตน์กระบี่ัอันรุนแรง นอกจากต้นหญ้าแล้ว ก็ยากจะมีพืชพรรณอื่นๆ เจริญเติบโตอยู่ที่นี่ได้
ส่วนสัตว์ป่าก็มองไม่เห็นแม้แต่ตัวเดียว หากมองออกไป ก็จะเห็นแค่เพียงความรกร้างและบรรยากาศที่ไร้ซึ่งชีวิต
สำหรับลูกศิษย์ธรรมดาแล้ว การเดินอยู่ในยอดเขากระบี่นั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นลูกศิษย์ที่หากระบี่ได้สำเร็จแล้ว ทุกครั้งที่คิดถึงความรู้สึกบนยอดเขากระบี่ ก็ยังเกิดความรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาทุกครั้ง แต่สำหรับจิ๋งจิ่วแล้ว ยอดเขากระบี่ก็เหมือนกับที่อื่น ล้วนแต่เป็นที่ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ
เขาเดินอยู่บนยอดเขาราวกับเดินอยู่บนพื้นราบ แม้มิได้รวดเร็วปานโบยบิน แต่ก็ถือว่าเร็วอย่างมาก
ไม่ว่าจะเจอกับหน้าผาที่สูงชันอย่างไร เขาก็มิได้ใช้มือปีนป่าย แล้วก็มิได้รู้สึกว่าเขาต้องออกแรงแต่อย่างได้ สรุปแล้วก็คือเขาเดินขึ้นไปได้อย่างสบา
