หลิวสือซุ่ยติดตามกู้หานฝึกกระบี่ แต่ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างได้ เขายังต้องฝึกกระบี่อยู่ริมธารสี่เจี้ยน
จิ๋งจิ่วรู้จักที่แห่งนั้น เพียงแต่กระทั่งถ้ำของตนก็ยังมิเคยก้าวออกมา เขาย่อมไม่เคยไปที่แห่งนั้น
เมื่อเดินเลียบธารสี่เจี้ยนขึ้นไป ผิวน้ำค่อยๆ กว้างขึ้น จนกระทั่งถึงปลายสุด ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือผนังหินเรียบลื่นที่สูงหลายร้อยจ้าง
น้ำใสกระจ่างไหลเอื่อยลงมาจากบนผนังหิน ก่อเกิดเป็นคลื่นกระเพื่อมเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วนในตอนที่ไหลผ่านโพรงกระบี่เหล่านั้น ดูแล้วงดงามยิ่ง
บนผิวน้ำที่อยู่ห่างออกไปหลายจ้างมีก้อนหินกลมโผล่พ้นน้ำอยู่แถวหนึ่ง ผิวของมันกลมเกลี้ยงและเปียกชื้น ยากที่จะยืนให้มั่นคงได้
ลูกศิษย์สิบกว่าคนยืนฝึกกระบี่อยู่บนก้อนหิน
เจตน์กระบี่หนาแน่น บางครั้งมีเสียงลมถูกฉีกกระฉากดังขึ้นมา ลำแสงสีขาวสว่างวาบ มีกระบี่บินไปบินมาอยู่ตลอดเวลา
กระบี่บางเล่มแทงทะลุเข้าไปในผาหิน จากนั้นบินกลับมา สีหน้าของลูกศิษย์ทั้งสุขุมและมั่นใจ
กระบี่บางเล่มยังอยู่ห่างจากผาหินอีกหลายจ้างก็ร่วงตกลงไปในน้ำ ลูกศิษย์เหยียบลงไปในน้ำเพื่อหยิบกระบี่กลับมา ดูทุลักทุเลยิ่ง สีหน้าเองก็ดูอับอาย
ลูกศิษย์บางคนยืนอยู่ริมผาที่ไกลออกไป สายตามองดูภาพเหล่านี้ด้วยความอิจฉา
พวกเขายังไม่สามารถเอากระบี่จากยอดเขากระบี่ได้ แต่ศิษย์ร่วมสำนักเหล่านี้กลับสามารถบังคับกระบี่ให้บินทะลุผนังที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าจ้าง เข้าส
