ู่สภาวะตั้งมั่น
จิ๋งจิ่วมองเห็นหลิวสือซุ่ยยืนอยู่บนก้อนหินที่อยู่ในลำธาร จึงเดินเข้าไป
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา เหล่าศิษย์พากันตกตะลึง มีเสียงพูดคุยซุบซิบดังขึ้นมา
คล้ายกับคราวที่เขาเดินออกมาจากที่พักเป็นครั้งแรกเมื่อตอนที่อยู่ศาลาหนานซง
หลิวสือซุ่ยเก็บกระบี่ สายตามองดูรูกระบี่ที่ชัดเจนบนผนังหิน รู้สึกพึงพอใจในความรุดหน้าของตน จากนั้นจึงมองเห็นจิ๋งจิ่ว
เขาประหลาดใจอย่างมาก จากนั้นจึงเกิดความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง เนื่องจากไม่สะดวกที่จะพูด เขาจึงส่ายหัวให้จิ๋งจิ่ว ก่อนจะใช้สายตาบอกให้เขากลับไปก่อน ประเดี๋ยวตัวเองค่อยไปหา
ไม่ทันแล้ว
กู้หานสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวด้านหลังร่างกาย เขาหมุนตัวกลับไปมองจิ๋งจิ่ว สีหน้าเย็นชากล่าวว่า “มีธุระ?”
สายตาหลายสิบคู่จ้องมองไปที่จิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วมองเขา มิกล่าวกระไร
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมองเห็นสายตาของจิ๋งจิ่ว แต่ทุกคนต่างรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเขาหมายถึงอะไร
—–หากไม่มีธุระ ข้าจะมาที่นี่ทำอะไร?
ในเมื่อเป็นแบบนี้ คำถามนี้ของเจ้าก็ย่อมต้องเป็นคำพูดไร้สาระ
บรรยากาศริมน้ำพลันอึดอัดขึ้นมา
เหนือความคาดหมาย กู้หานมิได้แสดงความโกรธออกมา หากแต่ถามว่า “ธุระอะไร?”
จิ๋งจิ่วตอบ “มิเกี่ยวกับเจ้า”
ริมน้ำมีเสียงซุบซิบ ไม่ว่าจะเป็นลูกศิษย์เหล่านั้นหรือว่าอาจารย์ต่างก็ตกใจอย่างมาก
ลูกศิษย์ธรรมดาคนหนึ่ง หาญกล้าพูดกับศิษย์พี่กู้หานแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างด้วยท่าทีเช่นนี้!
จิ๋ง
