บจิ๋งจิ่วแล้ว ความน่าเบื่อเป็นอารมณ์ที่ยากจะพบได้ ความน่าสนุกเองก็เช่นเดียวกัน
กู้หานก่อนจะไปได้จ้องมองดูเขา พลางใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่สำรวจดูทั้งในและนอกร่างกายเขารอบหนึ่ง
วางอำนาจและดุดัน ไม่มีเหตุผลและดูแคลน
จิ๋งจิ่วมิได้พบพานเรื่องแบบนี้มานานหลายปีแล้ว
นี่ทำให้เขามิค่อยชินเท่าไร แล้วก็มิค่อยชื่นชอบเท่าไร
เมื่อก่อน หากต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้และเกิดความรู้สึกมิชื่นชอบ ตนเองจะทำเช่นไร?
จิ๋งจิ่วคิดอย่างเงียบๆ
หากมิชื่นชอบ ย่อมต้องสังหารภายในหนึ่งกระบี่
แน่นอนว่าตอนนี้ทำไม่ได้
โทษกู้หานยังไม่ถึงตาย
เขามิใช่คนที่ชื่นชอบการฆ่า
สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือต้องสังหารอีกฝ่ายภายในหนึ่งกระบี่….
อันดับแรก เจ้าต้องมีกระบี่ก่อน
ตอนนี้เขาไม่มีกระบี่
ยิ่งไปกว่านั้นหากไม่มีกระบี่ ก็ย่อมไม่สามารถเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนได้
ดูเหมือนตัวเองคงจะต้องมีกระบี่สักเล่มจริงๆ แล้ว
สร้อยบนข้อมือเขาสั่นไหวเบาๆ
“จะเอาแต่ใช้เจ้าไม่ได้”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ยิ่งไปกว่านั้นข้ารับปากเสี่ยวม่อไว้แล้ว”
……
……
ต้องมีกระบี่
กระบี่อยู่บนยอดเขากระบี่
จิ๋งจิ่วต้องไปยอดเขากระบี่
…………………………………………………………………..
