ับเป็นการมอบตำแหน่งผู้แข็งแกร่งนั้นให้กับยอดเขาอื่นไป
เห็นได้ชัดว่าจิ๋งจิ่วนั้นเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ธรรมดา ผู้ใดบ้างที่จะไม่ให้ความสนใจ? หากสุดท้ายพิสูจน์แล้วว่าเขาเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์จริงๆ อย่างนั้นก็ช่างประไร แต่ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกครึ่งปีกว่าจะถึงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน หากครั้งนี้เข้าร่วมไม่ได้ก็ยังมีครั้งหน้า แล้วใครบ้างจะละทิ้งความหวังทั้งหมดที่มีไปล่วงหน้า?
คงจะมีเพียงยอดเขาเหลี่ยงว่างที่ไม่จำเป็นต้องมีการสืบทอดและไม่ขาดแคลนอัจฉริยะเท่านั้น ถึงจะมีคนอย่างกู้หานปรากฏตัวขึ้น
……
……
เหตุใดเหมยหลี่แห่งชิงหรงและหลินอู๋จือถึงมาแก้ไขปัญหาแทนตน จิ๋งจิ่วรู้แจ้งเป็นอย่างดี แต่เขามิได้ใส่ใจ
จนถึงตอนนี้ ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าอยากจะไปยอดเขาไหน
เมื่อกลับมายังถ้ำ เขากางมือออก สายตาจ้องมองดูยาสีน้ำเงินอ่อนที่อยู่ในมือ นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ยานี้มีชื่อว่ายาเสวียนจี้ มีประโยชน์อย่างมากต่อการทำให้โอสถกระบี่ของลูกศิษย์ที่บรรลุขั้นตั้งมั่นมีความคงที่และแน่นอน แล้วก็ย่อมล้ำค่าอย่างมากด้วย
เมื่อวานศิษย์น้องอวี้ซานบอกกับเขาเรื่องงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน เขาจึงคิดว่าสือซุ่ยอาจจำเป็นต้องใช้ จึงทำให้เกิดการเดินทางในวันนี้ จากนั้นก็พบเจอเรื่องราวในวันนี้
เมื่อคิดถึงสายตาที่กู้หานมองตนก่อนเดินจากไป จิ๋งจิ่วเลิกคิ้วเล็กน้อย บนใบหน้าอันงดงามมีรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นมา ก่อนจะกล่าวพึมพำกับตัวเองว่า “น่าสนุก”
สำหรั
