าชื่นชมปรากฏขึ้นมา
“จิ๋งจิ่ว เจ้าพยายามอีกหน่อยจะดีกว่า รีบไปเอากระบี่มาแล้วค่อยว่ากัน”
นางกล่าวกับจิ๋งจิ่วที่เดินห่างออกไป
จิ๋วจิ่วมิหันหน้ากลับมา แล้วก็มิได้หยุดฝีเท้า
“เอ่อ…เช่นนั้นก็ได้”
……
……
ครั้นเห็นจิ๋งจิ่วหายไปจากโค้งลำธาร อาจารย์อาเหมยหลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย มิรู้กำลังคิดอันใดอยู่
หลินอู๋จือเดินมาข้างกายนาง ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “อาจารย์อา ยอดเขาชิงหรงก็สนใจจิ๋งจิ่วอย่างนั้นหรือ?”
อาจารย์อาเหมยหลี่เหลือบมองเขา กล่าวว่า “หากนี่เป็นความคิดของเจ้าสำนัก เช่นนั้นข้าย่อมมิอาจแย่ง”
หลินอู๋จือกล่าวว่า “เป็นความปรารถนาของอาจารย์อามั่ว เขาอยากดูว่าจิ๋งจิ่วมีหวังหรือไม่”
อาจารย์อาเหมยหลี่แค่นหัวเราะ กล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าก็อย่าได้คิดเลย ขอเพียงจิ๋งจิ่วสามารถเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนได้ เขาจะต้องเข้ายอดเขาชิงหรงของพวกข้าอย่างแน่นอน เจ้าลองดูหน้าตาของเจ้าเด็กนั่นสิ หากไม่เข้ายอดเขาของพวกข้า แล้วยังจะไปที่ไหนได้?”
ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะต่างคนต่างแยกย้ายไป
สำหรับสำนักชิงซานแล้ว งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนมีอิทธิพลต่อการสืบทอดและอิทธิพลภายในของแต่ละยอดเขาอย่างมาก
หากสามารถได้ตัวลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริงมาสักคน เช่นนั้นอีกหลายสิบปีหรือหลายร้อยปีหลังจากนี้ บนยอดเขาก็อาจจะมีสุดยอดผู้แข็งแกร่งที่สามารถบรรลุขั้นแหวกทะเลปรากฏขึ้นมาได้
ถ้าหากพลาดลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมคนนั้นไปแล้ว เช่นนี้ก็เท่าก
