กู้หานรู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยไปที่ใด
เมื่อครั้งที่เขาขี่กระบี่ที่ยอดเขากระบี่ได้สำเร็จเป็นครั้งแรก เขาก็ขึ้นไปยังด้านบนชั้นเมฆเช่นกัน
ขี่กระบี่บินคือจินตนาการอันสุดแสนมหัศจรรย์ของผู้บำเพ็ญเพียร หลังจากที่ขี่ได้สำเร็จ นั่นก็เป็นความรู้สึกที่สุดแสนมหัศจรรย์ มีผู้ใดไม่คิดอยากขึ้นไปดูว่าท้องฟ้านี้มันสูงเพียงใด?
เบื้องล่างมีเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังลอยขึ้นมา กู้หานมองไปยังยอดเขา ในใจครุ่นคิดสำนักชิงซานมีได้มีเจ้าเพียงคนเดียวที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด
เมื่อมองดูสายตาเขา คนอ้วนรู้ว่าเขากำลังคิดอันใดอยู่ จึงกล่าวเตือนว่า “ศิษย์น้องมิยินดีเข้ายอดเขาเหลี่ยงว่าง คิดว่านางคงมีแผนการของตนอยู่เป็นแน่ ศิษย์พี่อย่าได้โกรธเลย”
กู้หานมิได้รับคำ หากแต่กล่าวว่า “สือซุ่ยกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการบำเพ็ญเพียร อย่าให้เขาเจอกับเจ้าคนไร้ประโยชน์นั่น จะเกิดผลกระทบเอาได้”
คนอ้วนงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะรู้ว่าเขาหมายถึงจิ๋งจิ่ว
……
……
จิ๋งจิ่วกลับมายังถ้ำของตน
รูปแบบของถ้ำที่นี่ไม่เหมือนกับโพรงหินที่อยู่ตรงศาลาหนานซงเหล่านั้น ถ้ำในเวลานี้คือถ้ำจริงๆ
ถ้ำตั้งอยู่บนหน้าผาตรงสองข้างของลำธารสี่เจี้ยน ทั้งเงียบสงบ ไม่มีใครรบกวน ทิวทัศน์เองก็งดงาม
ทุกรุ่งเช้าจะมีผลไม้หายากถาดหนึ่งและน้ำสะอาดเหยือกหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าถ้ำ ผลไม้หายากนี้ย่อมต้องวิเศษกว่าเมื่อครั้งที่เป็นศิษย์นอกสำนักอย่างแน่นอน ผู้ที่รับผิดชอบในการจัดห
