าก็มิใช่ผู้ดูแลอีก หากแต่เป็นผู้ดูแลกระบี่
ในฐานะที่เป็นสำนักกระบี่อันดับหนึ่ง ฐานรากและการสั่งสมของสำนักชิงซานนั้นยากที่จะจินตนาการได้จริงๆ
วิธีการแบบนี้จิ๋งจิ่วเห็นมาแล้วมากมาย เขาย่อมไม่เกิดความรู้สึกอันใด หลังเลือกผลไม้ที่ดูดีมากินเรียบร้อย เขาก็โยนผลไม้ที่เหลือให้เหล่าวานรที่อยู่ในป่าด้านหลังถ้ำ จากนั้นจึงเอนกายนอนไปบนเก้าอี้ไม้ไผ่
เขาหยิบคัมภีร์กระบี่จากในหน้าอกออกมากวาดตาดูเล็กน้อย จากนั้นมิได้อ่านมันต่ออีก
สถานการณ์ในเวลานี้มิได้ต่างจากตอนที่อยู่ศาลาหนานซงนัก ทะเลวิญญาณของเขาลึกล้ำกว้างใหญ่เกินไป หากคิดจะแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสิ่งที่ใช้หล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าจนกลายเป็นผลแห่งกระบี่ได้ สิ่งที่เขาต้องการ นอกจากเวลาแล้วก็คือเวลา
โชคดีที่เวลาที่ต้องใช้ในครั้งนี้สั้นกว่าครั้งก่อนมาก ยิ่งไปกว่านั้นหากเขาคิดอยากจะขึ้นเขาไปเอากระบี่ ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้กลายเป็นโอสถกระบี่ด้วย
เขาหยิบทรายขาวขึ้นมาจำนวนหนึ่ง คิดอยากจะวางลงไปในจานกระเบื้อง แต่กลับพบว่าวันนี้จิตมิค่อยสงบ
สำหรับเขาแล้วนี่เป็นเรื่องที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้น ดังนั้นเขาจึงเก็บจานกระเบื้องและทรายกลับไป จากนั้นหลับตาแล้วเริ่มทำสมาธิ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เขาลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ดวงอาทิตย์ลาลับ ดวงดาวส่องแสง
สือซุ่ยยืนอยู่หน้าเก้าอี้ไม้ไผ่
คล้ายยังอยู่ข้างบ่อน้ำเมื่อสามปีก่อน
“คุณชาย”
หลิ่วสือซุ่ยคำนับเขาอย่างดีใจ ครั้น
