ป ดวงตาหรี่ลงพร้อมยิ้มขึ้นมา แต่ในดวงตากลับเผยให้เห็นถึงประกายอันเยือกเย็น
“เป็นอย่างไรบ้าง? ลูกศิษย์ผู้นี้มีชื่อเสียงอย่างมาก วันนี้ได้พบเจอ สมกับที่ร่ำลือไว้เลย รูปงามจนน่าอิจฉาจริงๆ”
ในฐานะที่เป็นศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง พวกเขาไหนเลยจะสนใจเรื่องหน้าตาซึ่งเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ที่เขาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ย่อมต้องหมายถึงพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรและความสามารถแฝงของจิ๋งจิ่ว
กู้หานกล่าว “เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าธรรมดา ความสามารถธรรมดา หากเขามิแสวงหาความก้าวหน้าเหมือนอย่างที่เล่าลือกันจริงๆ เช่นนั้นก็คงจะเตรียมยาวิเศษเอาไว้เยอะมาก ถึงสามารถบรรลุสภาวะได้ในสองปี”
คนอ้วนกล่าว “เขาอาจจะเป็นคุณชายอยู่ในราชวงศ์เจาเกอ ในมือมียาวิเศษล้ำค่าอยู่มันก็เป็นเรื่องปกติ ทั้งยังได้ยินว่าหัวสมองเขาดีมาก ถ้ายังไงลองคุยกับเขาดูไหม?”
กู้หานกล่าว “กระบี่ของยอดเขาเหลี่ยงว่างใช้ฆ่าคน ต่อให้ฉลาด มีความรู้รอบตัวมากแค่ไหนมันก็ไร้ประโยชน์ หากสามารถใช้ยาวิเศษในการเดินไปบนธรรมวิธีได้ อย่างนั้นยังจะบำเพ็ญเพียรไปทำไมอีก?”
ขณะที่พูดพวกเขาก็มิได้หลบหลีกหลิ่วสือซุ่ย หลิ่วสือซุ่ยได้ยินเช่นนี้พลันร้อนใจขึ้นมา เขาคิดอยากจะแก้ต่างให้กับจิ๋งจิ่ว
สำหรับเขาแล้ว หากคุณชายสามารถเข้ามาอยู่ในยอดเขาเหลี่ยงว่างได้ล่วงหน้าเหมือนกัน นั่นย่อมต้องเป็นเรื่องที่ดีที่สุด
“ลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง ไม่สามารถเป็นคนรับใช้ของใครได้ เจ้าจงจำข้
