ฉือเยี่ยนยิ้มเจื่อน เขาทราบดีว่าศิษย์พี่ชิงชังคนแบบไหนมากที่สุด กาลก่อนต่อให้กล่าวถึงปรมาจารย์อา สีหน้าเขาก็มิได้ดีเท่าไร เหตุนี้จึ่งรีบเปลี่ยนหัวข้อพูดคุย กล่าวว่า “เดิมข้าคิดว่าวันนี้แต่จะยอดเขาจะไถ่ถามถึงเรื่องยอดเขาปี้หูเสียอีก”
หยวนฉีจิงยิ้มเยือกเย็นกล่าวว่า “ศิษย์น้องเจ้าสำนักมิให้ถาม ผู้ใดกล้าถาม?”
ฉือเยี่ยนกล่าวอย่างไม่สบายใจ “ต่อให้มิถาม อย่างไรก็น่าจะมีคำตอบให้”
หยวนฉีจิงกล่าว “ก็บอกไปว่าศิษย์น้องเหลยถูกปู้เหล่าหลินและเผ่าหมิงร่วมมือกันลอบโจมตีที่เมืองเจาเกอ ได้รับบาดเจ็บ กำลังรักษาตัวอยู่”
ฉือเยี่ยนพยักหน้า มิกล่าวกระไร
เขาย่อมต้องรู้ว่านี่มิใช่ความจริง
เหลยพั่วอวิ๋น เจ้าแห่งยอดเขาปี้หูเสียสติไปเสียแล้ว
ในตอนที่เขาถูกส่งตัวจากยอดเขาเทียนกวงมายังยอดเขาซั่งเต๋อ เขาก็สติวิปลาสไปแล้ว
หยวนฉีจิงเดินไปยังส่วนที่ลึกสุดของถ้ำ มายืนอยู่หน้าบ่อน้ำ
ปลายยอดเขาซั่งเต๋ออยู่ห่างจากพื้นดินมิรู้กี่พันจ้าง แม้นในผนังถ้ำจะมีน้ำอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีทางที่จะตักขึ้นมาใช้ได้
แต่ที่นี่กลับมีบ่อน้ำ ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดเสียจริง
ปากบ่อดำมืด มิรู้ลึกเท่าไร
ทั่วทั้งสำนักชิงซาน มีเพียงเหล่าบุคคลสำคัญที่แท้จริงจึงจะรู้ว่าบ่อน้ำลึกแห่งนี้เชื่อมต่อไปยังคุกกระบี่ที่อยู่ใต้ดิน
ในคุกกระบี่แห่งนั้นคุมขังปีศาจที่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อยากเผชิญหน้า แล้วก็ยังมีเหล่าผู้ทรยศ
เสียงร้องโหยหวนเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากใ
