ศิษย์พี่รู้อยู่แล้วว่าเคล็ดการหายใจที่ศิษย์นามหลิ่วสือซุ่ยผู้นั้นฝึกมาล่วงหน้าคือเคล็ดการหายใจอะไร?
“เคล็ดลมหายใจประตูหยก”
น้ำเสียงของหยวนฉีจิงเยือกเย็นยิ่ง คล้ายกำลังอยู่ในพายุหิมะก็มิปาน
ฉือเยี่ยนได้ยินพลันตกใจเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดที่แท้หลิ่วสือซุ่ยคือคนที่เจ้าสำนักเลือกไว้ มิน่าเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงจึงมิได้กล่าวออกมา ส่วนศิษย์พี่เองก็มิได้ว่ากระไร
ครุ่นคิดถึงตรงนี้ เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ทั้งยังแอบรู้สึกโกรธเคือง
ดูเหมือนในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนหลังจากนี้อีกหนึ่งปี ไม่ว่าจะเป็นศิษย์พี่หรือตนเองก็คงหมดหนทางที่จะชิงตัวหลิ่วสือซุ่ยมาแล้ว
แม้นในสำนักชิงซาน สถานะของยอดเขาซั่งเต๋อจะพิเศษเพียงใด แต่จะให้ไปเทียบกับยอดเขาเทียนกวงของเจ้าสำนักได้อย่างไร
“มีศิษย์หลานจัวแล้ว ศิษย์ครึ่งหนึ่งบนยอดเขาเหลี่ยงว่างก็ล้วนแต่เป็นศิษย์ของเขา เวลานี้ยังจะเอาหลิ่วสือซุ่ยอีก…”
ฉือเยี่ยนถอนหายใจ กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดอีกคนหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็มิอาจปล่อยให้หลุดมือไปได้”
แม้นจะกล่าวเช่นนี้ แต่เขากลับไม่มีความมั่นใจ หากมองไปในทุกๆ ยอดเขาของชิงซาน มีผู้ใดบ้างไม่ต้องการตัวเจ้าล่าเยวี่ยมาเป็นผู้สืบทอด?
เขาครุ่นคิดถึงเรื่องๆ หนึ่ง กล่าวว่า “ในช่วงสองปีมานี้ ศิษย์หลานหลี่ว์ที่ศาลาหนานซงนั้นไม่เลวเลยทีเดียว ได้ยินว่ามีศิษย์อีกคนหนึ่งผ่านการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนัก ให้ข้าไปตรวจส
