งความยินดี จิ๋งจิ่วตอบรับน้ำใจอย่างเงียบๆ ทว่ากลับรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เขาจำได้ว่าตนมิได้พูดคุยปราศรัยอะไรกับคนเหล่านี้นัก ทั้งยังไม่ได้รู้สึกมีมิตรภาพอันใดด้วย กระทั่งชื่ออีกฝ่ายก็ยังจำได้เพียงสองสามคนเท่านั้น
เด็กหญิงที่รวบผมขึ้นไปคนนั้นชื่ออวี้ซานหรือจินซานนะ?
เมื่อกลับมาที่พัก สายตากวาดมองไปรอบด้าน เขานิ่งเงียบเพียงครู่ ก่อนจะเดินจากไป มิได้มีความอาลัยอาวรณ์ใดๆ หลงเหลืออยู่
เก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้นและจานทรายก็หายไปด้วย
……
……
หมู่ยอดเขาชิงซานเร้นกายอยู่ในหมู่เมฆตลอดทั้งปี ครั้นมาถึงยอดเขาทั้งเก้าที่ร่ำลือกัน เมฆหมอกถึงจะจางลงไปไม่น้อย
ตลอดทั้งปีชั้นเมฆบนยอดเขาเทียนกวงกลับไม่สลายหายไปไหน เพียงแต่เมื่อเทียบกับมวลเมฆที่ม้วนตัวไปมาบนยอดเขาอวิ๋นสิงแล้วยังถือว่าเบาบางกว่ามาก
บนพื้นหน้าผาบนยอดเขามีหมอกสีขาวไหลเอื่อยราวกับทะเลหมอก ประตูหินโบราณและอาคารขนาดใหญ่ปรากฏกายตะคุ่มๆ อยู่ไกลๆ ดูคล้ายดินแดนแห่งเซียน
ฟิ้วๆๆๆๆ เสียงแหวกอากาศดังขึ้น แสงกระบี่ส่องสว่างบนยอดผา ทะเลหมอกก่อเกิดเกลียวคลื่น จากนั้นจึงค่อยๆ สงบลง
กระบี่บินห้าเล่มลอยค้างอยู่เหนือทะเลหมอกอย่างเงียบๆ รูปร่างของกระบี่บินเหล่านี้ บางเล่มเก่าแก่เรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็น บางเล่มคมกระบี่กระจายตัวไปรอบๆ ความรู้สึกกดดันอย่างที่ยากบรรยายได้แผ่กระจายออกมา
กระบี่สามฉื่อ!
กระบี่สุญตา!
กระบี่พิณอำไพ!
กระบี่สุริยันหวนกลับ!
กระบี่กา
