อนนี้จิ๋งจิ่วมิเพียงแต่จะบรรลุขั้นรักษาจิตบริบูรณ์ แต่เขายังมีสหายร่วมสำนักที่ยืนอยู่ข้างเดียวกับเขามากมายขนาดนี้ด้วย
ทันใดนั้นเอง เสียงกระบี่ที่ชัดเจนเสียงหนึ่งดังออกมาจากในประตูห้องที่ปิดแน่น ก่อนจะแผ่กระจายออกไปทุกทิศทุกทางรอบที่ราบริมผา
หมิงกั๋วซิ่งและอาจารย์เซียนจากยอดเขาซีไหลสบตากัน ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้ม
เสียงกระบี่นี้เมื่อเทียบกับเสียงกระบี่ที่เกิดขึ้นจากฝีมือของหลิ่วสือซุ่ยแล้วยังต่างกันมาก แต่ก็ถือว่าดังชัดเจน
บริเวณด้านหน้าประตูหอกระบี่ อาจารย์หลี่ว์เองก็ได้ยินเสียงกระบี่นี้เช่นกัน ร่างกายเขาพลันผ่อนคลาย สีหน้าเผยให้เห็นความรู้สึกทอดถอนใจ
ภายในห้องเงียบสงบ จิ๋งจิ่วเก็บสายตาที่มองไปยังหน่อกระบี่สีดำกลับมา จากนั้นหมุนตัวเดินออกไปนอกห้อง
นอกจากตัวเขาแล้ว ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขาไม่ได้เอามือวางไว้บนหน่อกระบี่เลย ทั้งยังไม่ได้เดินปราณก่อกำเนิดทั้งหมดด้วย
หากเขาทำเหมือนอย่างศิษย์ธรรมดาคนอื่นที่เข้าร่วมการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนัก หน่อกระบี่คงถูกเขาหลอมจนกลายเป็นก้อนเหล็กแน่
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเพียงแต่เหลือบมองดูหน่อกระบี่เท่านั้น
……
……
ประตูหอกระบี่เปิดออก อาจารย์หลี่ว์พาจิ๋งจิ่วเดินออกมา สายตามองดูเหล่าลูกศิษย์ที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป พลางยิ้มออกมา
เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังขึ้น ทั้งยังคล้ายได้ยินเสียงถอนใจและถ่มน้ำลายดังแทรกขึ้นมาด้วย
เมื่อเห็นเหล่าศิษย์ร่วมสำนักที่ก้าวเข้ามาแสด
