ด้านนอกหอกระบี่ หมิงกั๋วซิ่งรู้สึกแปลกใจ
อาจารย์เซียนที่มาจากยอดเขาซีไหลผู้นั้นยิ้มกริ่ม กล่าวว่า “อันที่จริงก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงเหมือนกัน”
ครั้นกล่าวจบ ทั้งสองคนพลันมองไปทางประตูห้องที่ปิดแน่น
พวกเขาใคร่รู้ว่าสุดท้ายแล้วจิ๋งจิ่วจะผ่านการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนักหรือไม่ ความกังวลใจนี้ยังมากกว่าเมื่อครั้งที่หลิ่วสือซุ่ยทำการทดสอบเมื่อหนึ่งปีก่อนเสียอีก
ศิษย์นอกสำนักของศาลาหนานซงกลุ่มนี้มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งเก้ายอดเขา
ผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดย่อมต้องเป็นหลิ่วสือซุ่ยที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด จากนั้นก็เป็นจิ๋งจิ่ว มิว่าใครต่างก็ทราบว่าสำนักชิงซานมีบุรุษชุดขาวรูปงามผู้หนึ่งเข้ามาเป็นศิษย์ กระทั่งศิษย์ผู้หญิงจากยอดเขาชิงหรงยังหาเหตุผลมาเยือนศาลาหนานซงอยู่หลายครา ด้วยคิดอยากเห็นว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่
เพียงแต่จิ๋งจิ่วเอาแต่อยู่ในที่พักของตน ศิษย์หญิงจากยอดเขาชิงหรงเหล่านั้นจึงได้แต่ต้องกลับไปด้วยความผิดหวัง
หากเพียงแต่เกิดมารูปงาม คงไม่ทำให้จิ๋งจิ่วมีชื่อเสียงถึงเพียงนี้ สิ่งสำคัญคือเขาเกียจคร้านอย่างยิ่ง…
ความแตกต่างเช่นนี้ ช่างเหมาะจะกลายเป็นประเด็นให้พูดคุยเสียจริง
ก็เหมือนกับที่หมิงกั๋วซิ่งกล่าวมา และก็เป็นเพราะสองข้อนี้ หลายคนจึงคิดว่ามนุษย์สัมพันธ์ของจิ๋งจิ่วน่าจะแย่ยิ่งนัก
——- ไม่แสวงหาความก้าวหน้าทำให้คนดูถูก เกิดมารูปงามกลับทำให้คนอิจฉาริษยาได้ง่าย
ใครจะไปคาดคิด ต
