้เหล่าศิษย์ได้ใช้ค้นหาธรรมวิถีจากกองบันทึกโบราณ
อาจารย์หลี่ว์กล่าวต่อว่า “ที่นั่นเจ้าสามารถทำประโยชน์ให้แก่สำนักได้เช่นเดียวกัน บางทีอาจจะได้รับยาเซียนช่วยยืดอายุขัย เพียงแต่จะไม่มีสิทธิ์ได้การถ่ายทอดเพลงกระบี่อีก แต่ว่า…อย่างไรซะเจ้าก็ไม่ได้ต้องการมันอยู่แล้ว”
จิ๋งจิ่วแปลกใจ คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเป็นห่วงตนจริงๆ ถึงขนาดจัดแจงหนทางที่ดูเหมาะสมเอาไว้ให้กับตน
ทว่าเขาย่อมไม่ตอบรับอย่างแน่นอน เขาไม่ชื่นชอบยอดเขาซื่อเยวี่ย ยิ่งไปกว่านั้นอีกปีหนึ่งเขาก็จะไปจากที่นี่แล้ว
……
……
ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนอีกครา ปุยขาวของเมล็ดหลิวลอยเต็มฟ้า
เวลาสามปีตามที่กำหนดไว้ผ่านไปแล้วกว่าครึ่ง เหล่าศิษย์นอกสำนักของศาลาหนานซงยิ่งรู้สึกเป็นกังวล ทุกช่วงเวลาล้วนแต่ใช้ไปกับการบำเพ็ญเพียร ทั่วทุกที่บนพื้นที่ราบริมผาสามารถมองเห็นควันสีขาวลอยขึ้นมาเป็นสาย
ตอนนี้ศิษย์ส่วนใหญ่ล้วนแต่เข้าสู่สภาวะรักษาจิตแล้ว หลายๆ คนอย่างเซวียหย่งเกอถึงขนาดมองเห็นความเป็นไปได้ที่จะถมทะเลวิญญาณจนเต็ม
มีเพียงส่วนน้อยที่โง่เขลาหรือเกียจคร้านเกินไปถึงจะมองไม่เห็นความหวังใดๆ
แน่นอน คนที่มีโอกาสเข้ามายังสำนักชิงซานแต่กลับยังคงเกียจคร้านตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ก็มีอยู่แค่คนเดียว
“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไร?”
อาจารย์หลี่ว์มองดูจิ๋งจิ่วที่ยืนอยู่ตรงหน้าพลางกล่าว
เขารู้สึกเฉยชากับการที่จิ๋งจิ่วไม่แสวงหาความก้าวหน้าไปเสียแล้ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะออกจากที่พ
