กลางดึกเงียบสงัด ที่พักของจิ๋งจิ่วมีแขกคนแรกนอกจากหลิ่วสือซุ่ยมาเยือน
เขารู้ว่าอีกฝ่ายจะมา จึ่งยืนรออยู่ด้านในที่พักล่วงหน้า
หาใช่เพื่อแสดงความเคารพ หากแต่เพราะเขามิคุ้นชินที่จะให้คนอื่นเข้ามาในถ้ำของตน ถึงแม้นโพรงที่เขาอาศัยอยู่ในตอนนี้จะไม่อาจเรียกว่าถ้ำได้ก็ตาม
อาจารย์หลี่ว์มิทราบเรื่องเหล่านี้ จึงแอบปลื้มใจในความเฉลียวฉลาดและความมีมารยาทของเขา
“คำตอบที่เจ้าเขียนให้เพื่อนร่วมสำนักในตอนเช้าเหล่านั้นล้วนถูกต้อง”
อาจารย์หลี่ว์หยิบเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ กล่าวว่า “เพียงแต่คำถามสุดท้ายเจ้าตอบผิดแล้ว”
จิ๋งจิ่วมิเข้าใจ ในใจครุ่นคิดตนเองจะตอบผิดได้อย่างไร จึงรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่านดู จึงพอเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“คำตอบนี้หลังจากที่เจ้าทำความเข้าใจแล้ว เจ้าจะพบว่าเป็นเพราะเจ้าไม่เข้าใจคำพูดท่อนนี้ในเคล็ดการฝึก เจ้าจึงตอบผิด ความจริงแล้วคำพูดท่อนนี้คือคำตอบใหม่ของเคล็ดการฝึกเล่มนี้”
อาจาร์หลี่ว์มองเขาด้วยสีหน้าอ่อนโยนพลางกล่าวว่า “แน่นอนว่าย่อมมิอาจกล่าวโทษเจ้าได้ ความจริงแล้วหลายปีมานี้ ความเข้าใจที่สำนักชิงซานมีต่อเคล็ดการบำเพ็ญเล่มนี้ล้วนแต่ผิด”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่ ความเข้าใจที่สำนักมีก่อนหน้านี้มิผิด หากแต่เป็นวิธีอธิบายคำตอบนี้ต่างหากที่ผิด”
อาจารย์หลี่ว์ยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “นี่เป็นวิธีการอธิบายคำตอบที่ปรมาจารย์อาเขียนขึ้นมาใหม่ด้วยตัวท่านเองในกาลก่อนนั้น แล้วจะผิดได้
