กนั้นเลย”
ลูกศิษย์คนนั้นกล่าวว่า “พวกเราย่อมต้องรู้ว่าเป็นเช่นนั้น แต่ลูกศิษย์สำนักอื่นไม่ยอมรับ”
“เจ้าอย่าลืมสิ ศิษย์พี่จัวกำลังเก็บตัวอยู่บนยอดเขาเทียนกวง เมื่อไรที่เขาออกมา จะต้องสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดินแน่”
“สุดท้ายแล้วศิษย์พี่จัวก็ตัวคนเดียว ต้นไม้โดดเดี่ยวยากจะกลายเป็นป่าได้ ศิษย์พี่เจ้าได้ทำลายทุกบันทึกการบำเพ็ญเพียรทั้งหมดที่มีในรอบหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมาของชิงซานลง ภายในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในอีกสองปีหลังจากนี้ นางจะต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่บนวิถีกระบี่ที่แท้จริงแน่ สามารถอยู่ในระดับเดียวกับอัจฉริยะหนุ่มสาวในโลกภายนอกเหล่านั้น ไม่แน่อาจเทียบเท่ากับฉานจึแห่งวัดกั่วเฉิงรูปนั้นก็เป็นได้”
ลูกศิษย์กล่าวอีกว่า “ได้ยินว่าเวลานี้ทุกยอดเขาต่างกำลังแย่งชิงศิษย์พี่เจ้ากันแล้ว ใช่หรือไม่อาจารย์หลี่ว์?”
อาจารย์หลี่ว์ยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องดูว่าตัวนางอยากเลือกเคล็ดกระบี่ของยอดเขาไหน”
ตอนที่ศิษย์คนนั้นกล่าวถึงฉานจึแห่งวัดกั่วเฉิงผู้นั้น ภายในใจจิ๋งจิ่วครุ่นคิดว่าในที่สุดก็ได้ยินชื่อที่รู้จักเสียที
ศิษย์หญิงนามเจ้าล่าเยวี่ยผู้นั้นถูกสำนักชิงซานฝากความหวังไว้ว่าจะสามารถเปรียบกับนักบวชน้อยผู้นั้นได้หรือนี่ ดูเหมือนจะไม่เลวจริงๆ
……………………………………………………………………….
