ลมจากหมัดค่อยๆ หายไป ควันสีขาวเองก็หายไปเช่นกัน จู่ๆ ทุกอย่างพลันตกอยู่ในความเงียบ
ผู้ดูแลสองสามคนเดินออกมาจากด้านในหอกระบี่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย พวกเขามองตามสายตาของเหล่าลูกศิษย์ไปยังที่ๆ หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน
ลมโชยแผ่วเบา ต้นหญ้าไหวเอนเล็กน้อย ชุดขาวพลิ้วไหว คนๆ นั้นออกมาจากที่พักแล้วอย่างนั้นหรือ?
……
……
หลังเข้าประตูหนานซานมาได้สิบกว่าวัน จิ๋งจิ่วมิเคยปรากฏกายต่อหน้าผู้คนมาก่อน
สำหรับลูกศิษย์ที่อยู่ตรงที่ราบริมผาเหล่านี้แล้ว บุรุษหนุ่มชุดขาวผู้นี้มีความลี้ลับและแปลกประหลาดยิ่งนัก
วันนี้เป็นวันแรกที่เขาออกมาจากที่พัก ย่อมต้องดึงดูดสายตาประหลาดใจและสงสัยใคร่รู้จำนวนมาก
แม้นจะถูกสายตาจำนวนมากขนาดนี้จับจ้อง ทว่าจิ๋งจิ่วมิได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขาเดินสองมือไพล่หลังออกมาจากป่า มุ่งตรงไปยังหอกระบี่
เด็กสาวใบหน้าสะสวยคนหนึ่งปลุกความกล้าให้ตัวเอง กล่าวว่า “ศิษย์น้องจิ๋ง เป็นอย่างไรบ้าง”
จิ๋งจิ่วเหลือบมองดูนาง หลังมั่นใจว่าตนมิรู้จักอีกฝ่าย สืบเท้าเดินต่อไปข้างหน้าต่อ
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ มีคนกล่าวขึ้นมาอย่างโมโหว่า “กระทั่งพยักหน้าสักหน่อยก็ยังไม่ยอมงั้นหรือ?”
หญิงสาวผู้นั้นรีบกล่าวว่า “ศิษย์น้องพยักหน้านะ”
คำพูดนี้มิผิด ลูกศิษย์หลายคนที่อยู่ในระยะใกล้ต่างมองเห็นได้อย่างชัดเจน จิ๋งจิ่วพยักหน้าจริงๆ
เพียงแต่มุมในการพยักหน้าของเขามันน้อยอย่างมาก มองดูแล้วคล้าย
