ือนกับครั้งที่อยู่ในหมู่บ้าน เพียงแต่มิกล้า ครั้นเวลานี้พบว่าอารมณ์ของจิ๋งจิ่วมิเลวจริงอย่างที่ว่า แสดงว่าเขาอาจจะเบื่อจริง ไหนเลยจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปได้
“ขอรับ คุณชาย!”
……
……
คนหนึ่งถาม คนหนึ่งตอบ ไปๆ มาๆ เช่นนี้มิหยุด แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ เงาไม้ค่อยๆ ทอดยาว เวลาเย็นมาถึง
ในที่สุดหลิ่วสือซุ่ยก็เข้าใจปัญหาเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรทั้งหมด
คำตอบของจิ๋งจิ่วคล้ายดั่งคมกระบี่ที่คมที่สุดในโลก สามารถตัดความสัมพันธ์อันซับซ้อนได้ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ ทำให้โฉมหน้าแท้จริงของการบำเพ็ญปรากฏออกมา แท้ที่จริงแล้วมันง่ายดายและชัดเจน
เมื่อมองดูจิ๋งจิ่ว สายตาของหลิ่วสือซุ่ยเต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม เขารู้ว่าคุณชายเป็นคนที่ยอดเยี่ยม แต่ไม่รู้ว่าคุณชายจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ เวลานี้เมื่อมาครุ่นคิดดู ความกังวลใจของตนเหล่านั้นมันช่างไร้เดียงสาจริงๆ ด้วย
หลิ่วสือซุ่ยหยิบเอาขนมเปี๊ยะแลผลไม้แห้งที่ผู้ดูแลแบ่งมาให้ แบ่งให้แก่จิ๋งจิ่วตามปกติ จากนั้นเตรียมกลับออกไป
แต่วันนี้จิ๋งจิ่วกลับเรียกให้เขาอยู่นานอีกหน่อย
เขามองดูตาหลิ่วสือซุ่ย พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ความจริงข้าเองก็มีเรื่องอยากถามเจ้า”
หลิ่วสือซุ่ยตกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “เรื่องใดหรือคุณชาย?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้?”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด ก่อนจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร จึงกล่าวว่า “คุณชายมี…”
จิ๋งจิ่วยกมือขึ้น
หลิ่วสือซุ่ยร
