เสียงชาเสียงลม แต่ละเสียงลอยเข้าหู
ลูกศิษย์หลายคนสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางด้านหลัง ต่างคนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
อาจารย์หลี่ว์มองเห็นความเคลื่อนไหวทางด้านหลัง สองคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย คล้ายรู้สึกมิพอใจ นิ้วมือขวาที่ไพล่อยู่ด้านหลังดีดออกมาเบาๆ
ชิ้ง!
เสียงกระบี่อันเยือกเย็นสายหนึ่งดังสะท้อนไปมาด้านหน้าหอกระบี่
เหล่าลูกศิษย์ใจสั่นเล็กน้อย สติพลันฟื้นคืน ก่อนจะรีบหันหน้ากลับมา
บริเวณพื้นที่ราบริมผาเงียบสงัด กระทั่งเสียงนกร้องบนต้นไม้เองก็หายไปจนหมด
สายตาอาจารย์หลี่ว์กวาดมองดูเหล่าศิษย์ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่จิ๋งจิ่วและหลิ่วสือซุ่ยเป็นเวลาครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงไปหยุดอยู่ที่หมู่ยอดเขาสามสี่ยอดที่อยู่ไกลออกไป
“ทุกคนตั้งใจหน่อย ข้าหาได้สนใจไม่ว่าความสามารถ พรสวรรค์แลสติปัญญาของพวกเจ้าเป็นอย่างไร ทุกคนต้องพยายามบรรลุขั้นมีกฎเกณฑ์ให้ได้ในสามเดือน เช่นนี้จึงจะมีหวังบรรลุขั้นรักษาจิตจนบริบูรณ์ได้ในสามปี จากนั้นถึงจะมีโอกาสถูกรับเป็นศิษย์ในสำนัก กลายเป็นศิษย์ชิงซานที่แท้จริง สิ่งที่สำนักเราฝึกฝนคือวิถีกระบี่สวรรค์ สิ่งที่เน้นหนักคือรวดเร็วเด็ดขาด การบำเพ็ญเพียรในช่วงเริ่มต้นมิยากเข็ญ แม้นเป็นคนโง่เขลาเพียงใด ขอเพียงทุ่มเทเวลา แรงกายแลแรงใจฝึกฝน สักวันจักบรรลุได้อย่างแน่นอน ทว่าหนทางสู่สวรรค์ยาวไกลเท่าไร? การเดินไปบนเส้นทางนั้นยิ่งไกลจักยิ่งลำบาก ยอดเขายิ่งสูงยิ่งอันตราย ระยะทางเพียงไม่กี่ร้อยจ้างใน
