ชิงซาน”
……
……
เหล่าศิษย์นอกสำนักสลายตัว บางคนท่องเคล็ดการบำเพ็ญเพียรขั้นต้นที่ถืออยู่ในมือไม่หยุด บางคนยืนเหม่อมองแสงอาทิตย์อยู่ท่ามกลางหมู่ไม้ แบ่งแยกออกเป็นกลุ่มๆ อย่างชัดเจน
หลังศิษย์รุ่นเยาว์เหล่านี้เข้ามาสู่สำนักชิงซาน ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ได้เกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง เวลานี้พวกเขายังแบ่งกลุ่มตามถิ่นกำเนิดและสถานะบนโลกอยู่ แต่หลังจากนี้คงต้องมาดูกันที่สภาวะการบำเพ็ญเพียรของแต่ละคน
ทว่าวันนี้มีอะไรบางอย่างที่แตกต่างไปจากทุกที ไม่ว่าจะเป็นลูกศิษย์ที่เกิดในตระกูลร่ำรวยหรือเด็กที่มาจากครอบครัวที่ยากจน ต่างมองไปยังที่ๆ หนึ่ง
แม้แต่ลูกศิษย์ที่กำลังตั้งใจท่องหนังสือหรือเหม่อมองแสงอาทิตย์ ก็ยังคอยเหลือบมองไปทางด้านนั้นอยู่ตลอดเวลา
ตรงที่ๆ จิ๋งจิ่วแลหลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่
บางคนมองดูจิ๋งจิ่ว แต่หลายคนกำลังมองดูหลิ่วสือซุ่ย ไม่มีผู้ใดที่จะลืมคำพูดก่อนที่อาจารย์หลี่ว์จะเดินจากไปประโยคนั้น
ใครบ้างที่จะคิดถึงลูกศิษย์ที่อาจารย์เซียนให้ความสำคัญที่สุด มิใช่บุรุษหนุ่มชุดขาวที่มีรูปโฉมงดงามผู้นั้น หากแต่เป็นเด็กชายที่ดูเหมือนคนรับใช้ของเขา
เด็กชายผู้นั้นมีอะไรวิเศษกันแน่?
เด็กหนุ่มที่เยาะเย้ยเพื่อนร่วมสำนักก่อนหน้านี้นามเซวียหย่งเกอ เขาเป็นลูกหลานของตระกูลใหญ่โตในจังหวัดอวี้โจว ในตระกูลของเขามีปรมาจารย์อาผู้หนึ่งบำเพ็ญพรตอยู่ที่ยอดเขาซื่อเยวี่ยซึ่งเป็นยอดเขาที่หก ตอนนี้เขากำลังสอบถามในเรื่องนี้อยู่
ไม
