สีหน้าใสซื่อ ให้ความรู้สึกซื่อสัตย์ไม่มีพิษภัย
“เจ้าพักอยู่ไหน?”
บุรุษหนุ่มชุดขาวมองเด็กชายผู้นั้นพลางกล่าว
เด็กชายผู้นั้นงงงัน มิได้ตอบอะไรออกมา กระทั่งถูกบิดาที่ยืนอยู่ข้างกายฟาดหนักๆ ไปฝ่ามือหนึ่ง
“เกินหวา[1] ยังมิรีบนำทางอาจารย์เซียนอีก!”
ผู้อาวุโสผู้นั้นรีบตะโกนบอก
……
……
ในสวนทางตะวันตกของหมู่บ้าน บ้านพักค่อนข้างมืดสลัว
เด็กชายผู้นั้นทำตามที่บิดาสั่งกำชับไว้ระหว่างทาง เขาคำนับบุรุษหนุ่มชุดขาวอย่างเคารพนอบน้อม ก่อนเตรียมเดินออกไป
บุรุษหนุ่มชุดขาวพลันถาม “ชื่อเจ้า?”
เด็กชายหยุดฝีเท้า กล่าวว่า “หลิ่วเป่าเกิน”
บุรุษหนุ่มชุดขาวเงียบไปครู่ ก่อนถามขึ้นอีกครั้งว่า “อายุ?”
เด็กชายกล่าว “สิบขวบ”
“เป่าเกินไม่ไพเราะ”
บุรุษหนุ่มชุดขาวกล่าวว่า “หลังจากนี้เจ้าชื่อสือซุ่ย[2]”
เด็กชายเกาหัว
นับแต่นี้ไป เขาจึงได้ชื่อหลิ่วสือซุ่ย
……
……
ครั้นเดินออกมาจากสวน หลิ่วสือซุ่ยพลันถูกชาวบ้านทั้งหมู่บ้านรุมล้อมทันที
ผู้อาวุโสคนนั้นถามอย่างร้อนใจ “อาจารย์เซียนว่ากระไรบ้าง?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวอย่างเลอะเลือน “เขาถามอายุข้า…แล้วยังตั้งชื่อให้ข้า”
ผู้อาวุโสได้ยินเช่นนี้พลันตกใจเล็กน้อย บิดาของเด็กชายดีใจอย่างยิ่ง มือของเขาถูไปถูมาไม่หยุด
ทว่าหลิ่วสือซุ่ยกลับมิชื่นชอบชื่อใหม่เท่าใดนัก เขากล่าวอย่างน้อยใจ “มีชื่อประหลาดเช่นนี้ที่ไหนเล่า”
ผู้เป็นบิดาง้างมือเตรียมตีบุตรชาย ทันใดนั้นพลันนึกถึงอาจารย์เซียนที่อยู่ในบ
