เวินซิ่วอี๋ตกตะลึง นางเงยหน้ามองถังเช่า พยายามหาร่องรอยเล่นตลกบนใบหน้าของเขา แต่ไม่เลย…ถังเช่าในตอนนี้จริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ศิษย์พี่…” น้ำเสียงของนางอ้อนวอน มันต้องโหดร้ายเช่นนี้เลยหรือ ต้องตัดความหวังของนางเช่นนี้เลยหรือ เขารู้ว่าตนชอบเขามาหลายปีแล้ว…
ถังเช่าหมุนตัวกลับแล้วเดินต่อไป “เรื่องของพวกเจ้าที่เป่ยฉี ข้าได้ยินมาแล้ว…”
ดูเหมือนว่าเวินซิ่วอี๋จะหาเหตุผลได้แล้วเลยทนไม่ไหวที่จะขัดจังหวะเขา
“ศิษย์พี่ ท่านโทษข้าที่ทำลายวัดฉางเซิงใช่หรือไม่ เป็นความผิดของข้าเอง ตอนนั้นข้าหุนหันพลันแล่นเกินไปเลยไม่จัดการให้ดี…”
“ซิ่วอี๋!”
เวินซิ่วอี๋พูดต่อไปเรื่อยๆ นางไม่กล้าให้โอกาสให้เขาพูด “อาชิ่งเองก็เตือนข้าแล้ว แต่ตอนนั้นข้ามัวแต่โกรธแค้นจนตามืดบอด เป็นข้าเองที่ระงับความโกรธไว้ไม่อยู่จึงไม่ใช้หมากให้เกิดประโยชน์ ท่านจะลงโทษข้าอย่างไรก็ได้เพียงแต่…”
อย่าโหดร้ายเช่นนี้เลย…
ครั้งนี้ถังเช่าไม่ได้ขัดจังหวะนาง เขาฟังนางพูดจนจบแล้วทั้งสองก็เดินมาจนถึงที่พักของฉือชิ่ง เวินซิ่วอี๋อยากจะพูดมากกว่านี้ แต่นางจะพูดอะไรได้อีก ผิดนางก็ยอมรับแล้วอย่างไร ขอให้นางได้จินตนาการถึงความสัมพันธ์ของนางกับเขาหลาย
