ายเป็นสิ่งที่โหดร้าย นางสมควรได้รับความรักที่สมบูรณ์ไม่ใช่มาเสียเวลาอยู่กับข้า”
“…” ฉือชิ่งพบว่าตนเองพูดอะไรไม่ออกที่แท้คารมของเขาก็สู้คุณชายรองไม่ได้
“นอกจากนี้ยังมีเจ้าอยู่ไม่ใช่หรือ” ถังเช่ามองเขาด้วยรอยยิ้ม “เจ้ารักเดียวใจเดียวต่อซิ่วอี๋ เหตุใดไม่สู้เพื่อตัวเองบ้างล่ะ”
ฉือชิ่งส่ายหน้า “นางไม่ชอบข้า ข้าไม่อาจบังคับฝืนใจนางได้”
“เช่นนั้นข้าไม่ชอบนางก็บังคับฝืนใจข้าไม่ได้เช่นกัน”
ฉือชิ่งมองท่าทีสงบของเขาก็อดไม่ได้ที่จะโกรธเล็กน้อย “คุณชายรองชอบคนเช่นไรหรือ ท่านไม่อบอุ่นกับผู้ใดเลย ท่านมีหัวใจหรือไม่ ดูเหมือนท่านจะเบื่อซิ่วอี๋ และไม่อยากให้นางมารบกวน”
พอพูดออกมาแล้วฉือชิ่งก็รู้สึกเสียใจในภายหลังเขารู้ว่าถังเช่าใส่ใจเรื่องที่แม่เกลียดชังเขา และคำพูดนี้ย่อมไปจี้จุดเจ็บของเขาเช่นกัน
แต่ถังเช่าก็ไม่ได้ตอบโต้คำพูดของเขา เขายอมรับเสียด้วยซ้ำ “ใช่ นางเป็นเช่นนี้อันที่จริงก็รบกวนข้าอยู่ ข้าเองก็เบื่อที่ต้องมาพัวพันเช่นนี้”
ในตอนที่พูดประโยคนี้ออกไปถังเช่าก็นึกถึงคำพูดของสตรีผู้นั้น
หากข้ารักผู้ใดย่อมอยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่เขา…
มันช่างชัดเจนและอบอุ่น
…………..
