“เหตุใดท่านยังอยู่ที่นี่” เสียงของเวินซิ่วอี๋ อีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงหัวเราะที่เขาได้ยินเมื่อคืนวาน “ข้าไม่อยู่ที่นี่แล้วจะไปอยู่ที่ไหนกัน คุณหนูเวินช่างประหลาดนัก”
เวินซิ่วอี๋พูด “กำลังกายของท่านฟื้นฟูแล้วอยากจะไปไหนก็ไปจะมาอยู่ในจวนตระกูลถังต่อทำไมกัน”
“เพราะข้าไม่อยากไปไงล่ะ!”
“ท่าน…ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่”
“คำถามนี้คุณหนูเวินควรถามตัวเองนะ เป็นท่านที่ลักพาตัวข้ามามิใช่หรือ”
พูดกันไปกันมาเวินซิ่วอี๋ก็โกรธจนทนไม่ไหว ตอนนี้นางสามารถเสียใจทีหลังได้หรือไม่ หยุดพูดเช่นนี้สักทีได้หรือไม่เพราะมันเหมือนเป็นการบอกว่าตัวนางโง่เอง
แม้ตอนนี้นางจะมาคิดเรื่องนี้ก็รู้สึกว่าตนเองโง่เกินไปหากรู้ก่อนหน้านี้ก็ควรฆ่านางเสียตั้งแต่ตอนนั้น!
“ท่านพอได้แล้ว!” เวินซิ่วอี๋ระงับอารมณ์โกรธ “ถึงข้าจะเดินผิดไป ท่านอย่าพูดประชดประชันเช่นนี้ได้หรือไม่ อย่าคิดว่าข้ามองไม่ออกว่าท่านมีความแค้นกับคนกลุ่มนั้น ตอนนี้พลังของท่านฟื้นตัวแล้วคิดจะไปต่อกรกับพวกเขาก็ไปเลย! อยู่ในจวนตระกูลถังจะไปมีประโยชน์อะไร”
หมิงเวยหัวเราะ “คุณหนูเวินมองสาระสำคัญออกด้วย ช่างมีวิสัยทัศน์จริงๆ แต่ท่านเองก็บอกแล้วว่าข้ามีความแค้นกับคนกลุ่มนั้น พวกเข
