าตรีโดยไม่สามารถละสายตาไปได้เลย เด็กๆ ปรบมือด้วยความประหลาดใจ
ดอกไม้ไฟครั้งสุดท้ายเริ่มขึ้น แต่ระเบิดด้วยตัวอักษร 囍 ตัวใหญ่
ในจวนตระกูลถังดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าถังเปียกโชกไปด้วยน้ำตา จากนั้นก็หัวเราะไม่หยุด “เป็นเอ้อร์หลาง เป็นของขวัญแสดงความยินดีที่เอ้อร์หลางมอบให้เจ้า เด็กคนนี้ชอบทำเรื่องน่าประหลาดใจเสมอ ดอกไม้ไฟที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ไม่รู้ว่าเขาไปเอามาจากที่ใด ในใจเขาคิดถึงพวกเราเสมอ!”
“ขอรับ” ถังซีตอบซ้ำแล้วซ้ำอีก “เอ้อร์หลางคิดถึงพวกเราเขากลับมาแล้วขอรับ”
“เอ๋ แล้วเจ้าตัวล่ะ ดอกไม้ไฟหมดแล้ว เหตุใดยังไม่เข้ามาอีกเด็กคนนี้น่าตีจริงๆ! ชอบหยอกล้อคนแก่เล่น!”
ถังซีปลอบใจ “ท่านแม่อย่ากังวลไปเลย เขาอาจจะอยู่ในจวนแล้ว”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร”
ถังซีตอบด้วยความมั่นใจ “ข้าไม่รู้ว่าเขาชอบเล่นกลอะไร จุดพลุด้วยเสียงเพลงแสดงว่าเขาต้องอยู่ใกล้ๆ แถวนี้ สถานที่ที่อยู่ใกล้จากที่นี่ แต่ไม่ถูกผู้ใดพบเห็นมีเพียงที่เดียวเท่านั้น ท่านแม่รอสักครู่ลูกจะไปทำให้เขาตกใจกลัวเอง”
“ดีๆๆ!” ฮูหยินผู้เฒ่าถังยังคงหัวเราะ “พวกเจ้าอาหลานชอบหยอกล้อกันตั้งแต่ยังเด็ก เจ้าไปเถอะไปพาเขากลับมา” ถังซีกำลังจะตอบรับ แต่ก็ได้ยินเสียงเบาๆ ดังมาจากด้าน
