เมื่อเห็นว่าคุณหนูเหลียงออกจากสวนไป ภายในอาคารเล็กๆ ของจวนตระกูลถังที่ใช้สำหรับเก็บหนังสือหมิงเวยถอนหายใจ “คุณหนูเหลียงช่างงามเพียบพร้อมจริงๆ ได้ยินว่านางรอบรู้เหตุการณ์ทั้งอดีต และปัจจุบัน ชำนาญเขียนภาพ ช่างเหมาะสมกับนายท่านสิบราวกับกิ่งทองใบหยก”
นายท่านสิบที่นางพูดถึงอยู่ตอนนี้เอนกายพิงอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้ามืดมน “ท่านมั่นใจหรือว่านางจะติดเบ็ด”
หมิงเวยยิ้ม “เดิมทีข้าก็ไม่แน่ใจหรอกเจ้าค่ะ แต่ดูจากตอนนี้แล้วไม่ใช่ก็ใกล้เคียง”
“หมายความว่าอย่างไร”
เมื่อมองไม่เห็นเงาของคุณหนูเหลียงแล้ว หมิงเวยก้มหน้าเล่นกับนิ้วตนเอง
“สตรีมักจะอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับคู่แข่งของตนอยู่เสมอ นางมาที่อี๋ตูก็ไม่เคยออกนอกจวนเลย นอกจากออกไปทักทายฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว ดูเหมือนนางจะไม่ได้ออกจากสวนหลานซินเลย พอได้ยินข่าวนี้จู่ๆ ก็ไปขอพบฮูหยินผู้เฒ่าท่านคิดว่านางตั้งใจอยากพบข้าหรือไม่เจ้าคะ”
“….”
หมิงเวยมองหน้าเขาเล็กน้อย “นายท่านสิบดูเหมือนจะฝืนทนต่อไปไม่ได้ ใช่ อย่างไรก็เป็นคู่หมั้นกัน ไม่ต้องพูดถึงสาวงามอย่างคุณหนูเหลียง ไม่แน่ว่าเรื่องนี้อาจไม่เกี่ยวกับนาง เช่นนั้นคงทำให้นางเสียใจน่าดู ผู้กล้ายากจะฝ่าด่านหญิงงาม ข้าเข้าใจเจ
