หลังจากที่หมิงเวยออกไปถังซีก็ให้คนแอบไปเรียกฉือชิ่ง “ดึกดื่นเช่นนี้ขออภัยด้วยที่ต้องรบกวนท่าน”
ฉือชิ่งทำความเคารพกลับ “นายท่านสิบต้องการพบมีเรื่องสำคัญอะไรหรือขอรับ”
ถังซีเป็นคนมีคุณธรรม และเขาจะไม่มีวันออกคำสั่งเพียงเพราะเขาเป็นเจ้านาย
ถังซีพยักหน้าจากนั้นก็เล่าว่าเกิดอะไรขึ้นที่สวนหลานซิน สุดท้ายก็พูดกับเขาว่า “คุณหนูเจ็ดผู้นี้เป็นคนที่ซับซ้อนจริงๆ ข้าไม่อยากเชื่อนางมากเท่าไรนัก ท่านฉือมีความเห็นว่าอย่างไร”
ฉือชิ่งพูด “สิ่งที่นายท่านสิบกล่าวมาเป็นเรื่องที่ข้าน้อยต้องการพูดขอรับ คุณหนูเจ็ดผู้นี้ไม่ใช่คุณหนูธรรมดา…”
เขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเป่ยฉี และสุดท้ายก็พูดว่า “หากตอนนี้นางไม่ได้สูญเสียกำลังภายใน นางก็ไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในตระกูลถัง”
ถังซีครุ่นคิด “เช่นนั้นทักษะเคล็ดวิชาของนางอยู่ในระดับสูงหรือ”
ฉือชิ่งไม่สามารถปฏิเสธสิ่งนี้ได้ “ขอรับ แม้แต่ซิ่วอี๋ก็ไม่กล้าพูดว่าวิชาพิษกู่จะเอาชนะนางได้อย่างแน่นอนยิ่งไปกว่านั้นวิชาพิษกู่เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ในความสามารถของนางเท่านั้น นายท่านสิบ…พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะนางยังเด็กเกินไป เกรงว่าคงต้องยกนางเป็นปรมาจารย์”
“นางเก่งกาจเพียงนั้นเชียวหรือ” ฉือ
