ชิ่งพยักหน้ายืนยัน
“เช่นนั้น นางบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติที่สวนหลานซิน ท่านฉือคิดว่าน่าเชื่อถือแค่ไหนกัน”
ฉือชิ่งพูดอย่างไม่ลังเล “ตราบใดที่นางไม่ได้จงใจทำให้เกิดความบาดหมางกัน หากนางบอกว่ามีปัญหาก็ต้องมีปัญหาแน่ขอรับ”
ถังซีตกตะลึงการประเมินสูงเช่นนี้…
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ฉือชิ่งจึงแนะนำว่า “ในเมื่อนายท่านสิบมีข้อสงสัย เช่นนั้นให้พวกเราจับตาดูสวนหลานซินดีหรือไม่ขอรับ หากมีปัญหาจริงก็ย่อมเผยข้อบกพร่องออกมา”
ถังซีครุ่นคิดอยู่นาน และพยักหน้าช้าๆ “รบกวนท่านแล้ว”
“มิกล้าขอรับ เป็นหน้าที่ของข้าน้อยอยู่แล้ว”
…………
ทางด้านหมิงเวย และจี้เสียวอู่แยกย้ายกันกลับไปที่เรือนของตน เสวี่ยอิงตื่นขึ้นจริงๆ และเมื่อเห็นพวกนางกลับมาก็ดีใจมาก
“พวกท่านไปไหนมา กลางดึกเช่นนี้จู่ๆ ก็ไม่พบผู้ใด บ่าวกำลังจะไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว!”
หมิงเวยยิ้มปลอบใจ “แค่ออกไปเดินเล่นนี่ก็มีไห่เอี้ยนตามไปด้วยมิใช่หรือ”
นางถอดเสื้อคลุมออกเช็ดมือด้วยน้ำเย็นจัด พอหันกลับมามองพวกนางก็ต้องพูดด้วยความประหลาดใจว่า “อะไรกัน ยังไม่ไปนอนอีกหรือ”
ไห่เอี้ยนถามอย่างลังเล “คุณหนูเจ็ด…ไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
“จะเป็นอะไรได้” หมิงเวยยิ้ม “รีบเข้านอนเถอะ พรุ
