่งนี้พวกเราต้องไปดูว่าอาการป่วยของฮูหยินผู้เฒ่าหายแล้วหรือยัง” สาวใช้ทั้งสองจึงยอมแยกย้าย
ไห่เอี้ยนกลับพูดว่า “บ่าวจะออกไปนอนข้างนอกเจ้าค่ะหากท่านต้องการอะไรโปรดเรียกได้”
หมิงเวยถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าจะเหนื่อยเกินไปหรือไม่”
“ไม่เจ้าค่ะ บ่าวหลับสบายดีท่านสบายใจได้”
หมิงเวยพยักหน้า “ได้ คืนนี้ข้าคงไม่มีอะไรคงไม่เรียกเจ้าหรอก” แล้วทั้งสามก็ดับไฟเพื่อพักผ่อน
ทางด้านไห่เอี้ยนไม่นานก็นอนหลับเสียงลมหายใจยาวคงที่ งูขาวเลื้อยเข้าไปหาจากนั้นก็เลื้อยกลับมาหาหมิงเวย “นายท่าน ข้ากัดนางไปแล้วนางคงไม่ตื่นอีกสักพักเจ้าค่ะ”
หมิงเวยลุกขึ้นช้าๆ “อย่าวางยาพิษนางจนตายล่ะ”
“ไม่แน่นอนเจ้าค่ะ!” งูขาวขอคำชมจากนาง “ข้ารู้วิธีควบคุมพิษแล้วแค่ทำให้นางหมดสติ แต่นางจะไม่มีวันตาย!”
ในตอนที่มันเป็นงูตัวเล็กนั้นได้วางยาพิษผู้คนให้ตายเพราะความไม่รู้ของมัน และสูญเสียกายเนื้อไป อย่างไรก็ตามมันโชคดีมากที่ได้พบนายท่าน!
“ข้าเชื่อเจ้า” หมิงเวยถาม “เจ้าพบอะไรในสวนหลานซิน”
งูขาวตัวเล็กพูดว่า “นายท่าน! ข้าแน่ใจว่าฝันร้ายอยู่ที่นั่น! คนจัดการมันต้องเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังแน่เจ้าค่ะ”
“อ้อ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเป็นผู้ใด”
งูขาวตัวเล็
