“เจ้าค่ะๆ” เหล่าสาวใช้ตอบด้วยรอยยิ้มแล้วประคองคุณหนูออกจากห้องหนังสือ
เมื่อทุกคนออกไปไอสีดำก็ค่อยๆ ลอยเต็มห้องหนังสือ
………….
“ปล่อยข้านะ!” เวินซิ่วอี๋ถูกฉือชิ่งลากกลับมา
เมื่อเข้าไปในห้องโถงฉือชิ่งก็ปล่อยนางในที่สุด เวินซิ่วอี๋กระโดดขึ้นกำลังจะพูด แต่ก็ถูกฉือชิ่งปิดปากไว้ “รักษาก่อน!”
จากนั้นก็ป้อนยานาง เวินซิ่วอี๋ที่ถูกเขากดตัวไว้ทำได้แต่ดิ้นรนไปดุด่าไปว่า
“ฉือชิ่ง ท่านทำอะไร คิดจะต่อต้านหรือ ข้าเป็นเจ้าสำนักนะ! ท่านกล้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร”
ฉือชิ่งพูดอย่างเย็นชา “หากท่านไม่ใช่เจ้าสำนักข้าจะทุ่มเทเพียงนี้หรือ ซิ่วอี๋! มีสติหน่อย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาแข่งขัน! ท่านมองไม่ออกหรือว่าตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุดที่สำนักหมอผีของพวกเราจะฟื้นตัว และเพื่อเป้าหมายนี้มันคุ้มค่าที่พวกเราจะทุ่มเททุกอย่าง! ท่านคิดว่าข้าชอบสตรีผู้นั้นมากเพียงนั้นหรือ
ท่านคิดว่าข้ามองไม่ออกหรือว่านางจงใจยั่วโมโหท่าน เทียบกับการฟื้นคืนชีพของสำนักหมอผีแล้ว ได้รับความไม่เป็นธรรมสักหน่อยจะเป็นอะไรไป เมื่อครู่ท่านก็เห็นแล้วว่านั่นคือมรดกที่สำนักของพวกเราสูญเสียไปท่านไม่ดีใจหรือ”
เวินซิ่วอี๋นึกถึงเหตุการณ์ที่นางเห็นตอนเข้าไป
